PRIESTERJUBILEUM
van br. Germain Depraetere
Zondag 6 september 2009.
Deze uitzonderlijke jubileumviering
zullen de “Moenenaren” en de vele genodigden niet vlug vergeten!
Om 10 u. verlieten de kruisdrager,
de zes misdienaaars, de acht concelebranten en br. Germain de achterdeur
van de sacristie. Deze kleine omleiding moest de priesters eraan
herinneren dat onze medebroeder honderden keren zulke processie had
gehouden in zijn broussestreek. Langs een smal padje vol gras en
kruidgewas en met nu en dan een handvol bladeren van de struiken in ons
aangezicht, kwamen wij aan de ingangspoort van de kerk. Hier was het of
wij de hemelpoort binnen mochten: een zeer helder verlichte mooie kerk
waarin een zacht intredelied ons naar het altaar bracht. Met een
Marialied eraan toegevoegd konden wij verstaan dat Germain lof en dank
wilde brengen en aan de Heer die hem tot priester had verkozen en ook
aan Moeder Maria, de beschermster van zijn missieapostolaat.
In Kongo bouwde hij geen enkele kerk
of kapel of er stond ook zo vlug mogelijk een schoon groot beeld van
Maria ter verering.
Na de eerste lezing brachten de
Kongolese confraters samen met de misdienaars ons in de sfeer van de
Afrikaanse ritus. Tromgeroffel begeleidde de lofzang en de lichte
dansbewegingen. Het armgezwaai en het handengeklap drukten de dank en
vreugde uit tot God, Schepper van de mens en de natuur.
Germain had geen predikant nodig,
hij nam zelf het woord. Dit doe ik, zegde hij ronduit, niet om te komen
bluffen met al wat ik, samen met mijn medebroeders en medehelpers van
CDI heb kunnen verwezenlijken, maar om God te danken die er mij kracht
en genade toe gaf. Met dit inleidend woord voerde hij ons mee op zijn
talloze reizen in de brousse. Zeer boeiende verhalen over zijn werking
gedurende negenendertig jaar missionarisleven. Soms onderlijnde,hetgeen
ons nu en dan verbaasde. Hij sloeg met zijn vuist op de lezenaar en
riep: verschiet niet, wat ik hier zeg is de waarheid! Ik heb, met Gods
genade, 70.000 mensen gedoopt! En als ik iets wilde verwezenlijken dan
kwam dit tot stand. Als ik de middelen had om het te doen kon niemand
het mij beletten. Het kwam er! Ja, het kwam er, beste vrienden, dankzij
uw steun van gebed en al wat ik rechtstreeks of onrechtstreeks van u en
de missiebond van Moen en van vrienden uit Spiere-Helkijn gekregen heb.
In dat alles bedacht hij ook op
aandoenlijke wijze zijn overleden medemissionarissen. Hij loofde de vele
initiatieven van Gerulf Evens, van Leonard van Baelen en van meerdere
Congolese medewerkers. Hij schetste de zeer angstwekkende aanvallen van
de rebellen en betreurde de marteldood van zij studiegenoot br. Adriaan
en de vele andere missionarissen te Buta. Het was soms zwaar om verder
te werken, maar zwichten deden wij niet: honger noch dorst of
levensgevaar niets kon ons beletten om door te werken, maar zwichten
deden wij niet.
De offergave werd, ondanks de 300
aanwezigen, door Germain alleen aangenomen. Wellicht was deze offergang
meer bedoeld als persoonlijken begroeting dan een begroeting aan het
kruis dat hij aanreikte. En de schaal waarin de Euro’s rinkelden was
voor het “goede doel”.
Rond kwart voor twaalf gaf hij ons
de zegen,maar we moesten toch nog een lied zingen: “Nzambe aponi yo!”
“God koos u uit”. En ook nog een Marialied en een Weesgegroet om
priesterroepingen, eindigend met de zegen van Franciscus.
Hierna volgde een toespraak vanwege
een vrouwelijk raadslid van de parochie en een treffend dankwoord door
Jacqueline Van Heers vanwege CDI voor zijn samenwerking met de velen die
in hem een grote steun hadden gevonden.
Rond halfeen was iedereen
uitgenodigd op de receptie in de vrije basisschool en om 2 uur stapten
wij naar de parochiezaal waar wij met 256 mochten genieten van een zeer
smakelijk koud en warm buffet.
Tijdens dit feest werd er door
enkele Congolezen gezongen en gedanst. Martinien, onze Congolese
medebroeder, sprak een dankwoord uit namens zijn Provinciaal Nadonye.
Een lid van de kerkfabriek van Spiere vertaalde dit met toevoeging van
enkele grappige bedenkingen. Rond vijf uur verlieten wij tevreden de
feestzaal.
Germain:
Nzambe aponi yo!
Patrick Annaert
Overgenomen uit VOX MINORUM jaargang 63,
nr. 5 September-oktober 2009
Informatieblad van de Vlaamse Minderbroeders-kapucijnen
