2. Verblijf en vergaderruimtes 

3. Werkzaamheden.  

2. Verwijderde voorbereiding.
Op de laatste twee provinciedagen hadden we de situatie van de provincie en het bestuursverslag al eens grondig doorgenomen. en besproken. Dit was een ideale voorbereiding op het kapittel.

II  De keuze van het nieuwe bestuur.

         1. Nieuw bestuur.

2. Namen als stemgerechtigden deel aan het kapittel:

1) Uit "Leven" - 33ste jaargang, nummer 4, juni 2008

Graag doe ik hier verslag van de prachtige jubeldag die wij hebben meegemaakt op zondag 1 juni: in onze bloemrijke versierde kerk voor de dankviering, in de Familiekring voor de receptie en in Franciscushuyze voor de maaltijd. Met velen herdachten wij dat de kapucijnen sinds 1923 op de Kruisstraat (oude naam voor onze wijk, 'bachten de statie') wonen: 85 jaar dus, en dat in 1958 de toenmalige bisschop Mgr. De Smedt de kloosterkerk tot parochiekerk verhief en daarmee de parochie O.-L.- Vrouw Middelares instelde. Pater Herman werd toen de eerste pastoor en na hem kwam Pater Jan Scheerlinck (in 1967) en toen Pater Luc Hessel van 1979 tot 1982. Op 11 maart 1982 volgde Pater Boni Van Looveren hem op als vierde in de rij: dat is alweer 26 jaar geleden.

Allemaal redenen om er een bijzonder jaar van te maken. Boni nam daarvoor het initiatief en riep een comité in het leven met Herman Verbeke als voorzitter en Ghislain Lacante als secretaris, die in januari 2008 een prachtig naslagwerk schreef over “85 jaar Kapucijnen en 50 jaar parochie”. Gedurende het hele jaar, vanaf Kerstmis 2007 tot einde dit jaar 2008, wordt er op de parochie op allerlei tijdstippen en op verschillende locaties iets gedaan om deze twee heuglijke feiten in herinnering te roepen. Door Hilde Herpelinck werd een bijzonder fijnzinnig logo ontworpen.

Het hoogtepunt van al die festiviteiten was ongetwijfeld zondag 1 juni. Onze bisschop Mgr. Roger Vangheluwe ging voor in een plechtige eucharistieviering die werd opgeluisterd door het Sint Franciscus-jongerenkoor o.l.v. Stijn Decramer en door het parochiale zangkoor o.l.v. Ludo Geloen, die voor deze gelegenheid een bijzondere 'Missa Cinquanta (50)' had gecomponeerd: Jubilate Deo, Magnificat, Ave Verum, Ecce Panis en Ite missa est, op de viool begeleid door Hendrik Caron.

.Het voltallige bestuur van de kapucijnen was aanwezig: Adri Geerts, Jan Wouters, Hugo Gerard, Walbert Defoort, Boni Van Looveren en Paul Fremau. Uitgenodigd waren ook die medebroeders die ooit in Ieper hadden gewoond: Firmin Stael, Guido Travers, Michel Dewulf en Kenny Brack. Meevierders waren ook Klaas Blijlevens, Norbert Maertens, de deken van Ieper Roland Hemeryck en Noë Clarysse. In predikant Erik Libbrecht werd de Protestantse kerkgemeenschap begroet, in Reverend Canon Father Ray Jones de Anglicaanse en de Orthodoxe kerkgemeenschap in Vader Pius Pauwelijn, die helaas niet aanwezig kon zijn.

Na de plechtige misviering was er receptie. Kort en bondig waren de toespraken van Herman Verbeke namens de werkgroep, van Raf Verstraete namens de kerkfabriek, van Frans Ligneel, eerste schepen, namens het stadsbestuur,  van br Adri Geerts, de provinciale minister van de Minderbroeders-Kapucijnen van Vlaanderen, wiens toespraak je hierna kunt lezen en van deken Roland Hemeryck. Aan het slot kreeg Boni een prachtig geschenk aangeboden: een keramieken beeld van Franciscus, gemaakt door Marc Maes. Met een feestelijke maaltijd werd deze heuglijke dag afgesloten.

 Klaas Blijlevens

2) Toespraak br Adri Geerts. provinciaal van de Minderbroeders-Kapuciinen

De minderbroeders kapucijnen, ontstaan in de l6de eeuw als een hervormingsbeweging binnen de toenmalige Franciscaanse familie, zijn voor wat hun inzet betreft, niet zo maar in één vakje onder te brengen. De kapucijnen zijn met van alles bezig. Er is altijd ruimte geweest voor veel vormen van pastoraal, voor veel vormen van wetenschappelijk, cultureel, sociaal en missionair werk. Dat is hun rijkdom én hun ondefinieerbaarheid.

Al zijn ze steeds, als het goed zit, eenvoudige broeders in het spoor van Franciscus van Assisi, broeders van mensen, geboeid door het evangelie en Jezus en door Franciscus en Clara, volksverbonden en eenvoudig.
 

De geschiedenis van onze Vlaamse kapucijnenprovincie die ondertussen al meer dan vier eeuwen omvat, levert daarvan ten overvloede het bewijs. Heel veel medebroeders hebben zich in alle eenvoud ten dienste gesteld binnen de eigen gemeenschap en in de eigen kloosterkerk of trokken de baan op als bedelbroeders. Heel veel medebroeders stelden zich als predikant, biechtvader en voorganger ten dienste van parochies in de omgeving. Ze waren en zijn soms nog gewaardeerde predikanten en geestelijke leiders, aalmoezeniers in gevangenissen, in ziekenhuizen, sociale en culturele bewegingen, professoren en leraars. Maar in vroegere tijden waren de kapucijnen ook verzorgers van pestlijders, ze waren zelfs pompiers.

En er zijn grote sociale voorvechters geweest zoals Valerius Claes, en medebroeders die hun strepen verdienden in het schipperswerk, in de pastoraal voor zigeuners, woonwagenmensen, marktkramers.

Er zijn onder hen ook - en ik denk nu aan de recente geschiedenis - cultuurfilosofen zoals Max. Wildiers, Europeanen zoals Karel Verleye en Hugo Gerard.
 

En evengoed vinden we onder hen schilders, schrijvers, sterrenkundigen en plantenkenners naast grote juristen, mystieke schrijvers, promotors van de oecumene enz. enz.
En er is een rijke traditie van markante missionarissen in Congo, Pakistan en Canada die zich een leven lang voor evangelisatie én ontwikkeling hebben ingezet. Als het goed zat, altijd in franciscaanse geest, eenvoudig, volksnabij.

 Wat je in het algemeen kan zeggen van de kapucijnen en van de kapucijnen in Vlaanderen, kan je ook zeggen van de kapucijnen die hier in Ieper woonden en wonen... Ze hebben zich onderscheiden door de predikatie, door hun sociale gevoeligheid, ze hebben zich onderscheiden als aalmoezenier en leraar, en vanaf 1958 door hun parochiepastoraal.
 

En vanaf 1979 is daaraan toegevoegd een eigen vorm van fraterniteitsleven in een open huis met een lage drempel. Veel mensen hebben daar een tijdelijke opvang gevonden die hen goed deed; veel mensen lopen er spontaan even binnen, tot in de keuken bij Jesje of verder.

Vandaag mogen we dankbaar terugblikken op 85 jaar aanwezigheid. We hoeven als kapucijnen niet te roemen op alles wat gedaan werd en tot stand kwam, we moeten ons alles wat gebeurde niet toe-eigenen, maar we mogen het in dank aan God teruggeven.
 

Vandaag vieren we ook 50 jaar parochie op de Kruisstraat. We denken aan de medebroeders die hier als pastoor en medepastoor verantwoordelijkheid droegen. En we realiseren ons dat van die 50 jaar Boni al 26 jaar aan het roer staat. En nog steeds is hij onvermoeibaar in het animeren en bemoedigen, het voorgaan, het preken, het dopen, het inzegenen van huwelijken, het voorgaan in afscheidsvieringen, onvermoeibaar ook als supporter van Cercle Brugge. En we denken even sterk aan al die mensen die de parochie mee gemaakt en bezield en uitgebouwd hebben, vroeger en tot op vandaag.
 

Vijfentwintig jaar geleden sprak de toenmalige bisschop met lof over de franciscaanse geest waarin op de parochie gewerkt wordt en over de actieve medewerking op deze parochie. Hij hoopte ook dat de kapucijnen nog lang hier op de parochie zouden blijven. Die actieve medewerking en die franciscaanse geest zijn vandaag onverminderd aanwezig en daarvoor wil ik alle actieve parochianen, het parochieteam en pater Boni en Klaas en Kenny heel gemeend en van harte feliciteren! Hoelang de kapucijnen op de parochie kunnen blijven, is natuurlijk een andere vraag. Als de droom van Boni gerealiseerd wordt, dan nog heel lang!! Dan zullen er ook na hem nog kapucijnen zijn, al moeten ze van andere landen komen!
 

Mag ik eindigen met mijn en onze waardering uit te spreken voor deze parochie en allen die er verantwoordelijkheid dragen! En ik hoop met jullie dat deze parochie mag blijven groeien en bloeien als een vitale geloofsgemeenschap. Ik hoop met jullie dat Franciscushuyze nog lang dat open, gastvrije huis mag blijven waar onderdak en ontmoetingskans voor velen is, een gemeenschapsstichtend huis, een spirituele oase in de parochie en de stad.

Op 5 september 2009 werd in de kerk van Zondereigen een glasraam ter ere van onze medebroeder, Pater Ladislas, ingewijd.  Die zaterdag was de kerk vanaf  15 u 15 open. Van half vier tot vier uur werd in een diamontage het leven van pater Ladislas verteld. Deze reportage toonde foto’s en authentieke documenten in een chronologische orde. Het was een mooie voorstelling. Om half vijf volgde de plechtige misviering met inwijding van het brandglasraam. Pastoor Gaston Belmans ging voor in de dienst, terwijl Eerwaarde Heer Frans Janssen en ikzelf concelebreerden. Eerwaarde heer Janssen, neef van onze pater Ladislas, leidde de inzegening. Na deze eucharistieviering werden wij uitgenodigd voor een koffietafel, aangeboden op het landgoed De Schaluinen in Baarle-Nassau.  Het was een prachtige dag, niet alleen door het uitstekende weer, maar ook door alles wat er geboden werd. 

De eucharistieviering was zeer franciscaans opgevat. De teksten waren van de gewone zondag, maar alle liederen waren franciscaans: Almachtig verheven Heer… Gebed van Sint Franciscus… Loflied van de schepselen…Zegen van Sint Franciscus.  In haar verwelkoming schetste mevrouw Hilde Segers nog eens het leven van pater Ladislas (Jef Segers bij zijn geboorte).  Ingrid Meyvaert, ontwerpster en realisator van het glasraam, verklaarde de symboliek van de figuren en de kleuren in dit kunstwerk. Ikzelf mocht in een homilie spreken over onze medebroeder als persoon, als brancardier en als missionaris in Canada. Bij het einde sprak mevrouw Hilde Segers nog  een slotwoord, waarmee deze sfeervolle viering  in een nokvolle kerk eindigde. 

Een woordje over het glasram zelf en de plaatsing in de kerk. De doopkapel, achteraan in de kerk, werd omgebouwd tot inforuimte ter nagedachtenis aan Pater Ladislas Segers. Het glasraam werd in deze kapel geplaatst. In dit nieuwe glasraam zijn drie thema’s uit het leven van pater Ladislas uitgebeeld: de grote liefde voor zijn geboortedorp, zijn taak als brancardier tijdens WO 1 en zijn pionierswerk voor de kapucijnen in Canada

.Rechtsboven in het glasraam staat de Vossenberg afgebeeld, zoals pater Ladislas hem tekende op de voorpagina van zijn “Gelmellied”, een legende in dichtvorm. Pater Ladislas werd in Zondereigen op 2 oktober 1890 als Jef Segers geboren. De Ginshovense Vossenberg was zijn favoriete plekje. Als kind speelde hij vaak op die heuvel. Later ontdekte hij dat daar de oorsprong van het dorp lag. Ooit stond er een versterkte burcht van de Noorman Gelmel, de eerste Heer van Zondereigen. In 1903 vertrok Jef Segers naar het Klein Seminarie in Brugge en zes jaar later trad hij onder de kloosternaam “Ladislas” binnen in de orde der minderbroeders Kapucijnen.  Hij schreef vier verhalen in dichtvorm en vele honderden columns in de “Gazette van Detroit”, altijd onder de pseudoniem “Vossenberg”. In zijn werk spreekt de ziel van de romanticus, die zijn geboortedorp in het hart draagt. De Vossenberg symboliseert zijn droomwereld.

Onderaan links zien we pater Ladislas Segers als brancardier tijdens  WO 1 (1914 – 1918). Hij draagt een armband van het Rode Kruis en staat op een loopbrug die naar een vooruitgeschoven post leidt. Meermaals toonde hij zijn heldenmoed in het belang van zijn medesoldaten. In 1915 werd hij door Koning Albert persoonlijk hiervoor onderscheiden. Op de achtergrond herkennen wij een draagberrie op wielen, een bunker van het Ronde Kruis, met zand gevulde, opeengestapelde zakjes van de loopgraven en een knotwilg in de overstroomde IJzervlakte. Dromerig staart Ladislas in de richting van zijn kloosterkerk in Izegem. In 1909 was hij daar ingetreden. In 1920 werd hij er tot priester gewijd, waarna hij als leraar naar Brugge vertrok.

In 1927 vertrok pater Ladislas Segers met een vrachtschip als eerste kapucijn naar Canada. In Zuid Ontario behartigde hij als pastoor, leraar of missionaris drieëndertig jaar de geestelijke belangen van de immigranten. Linksboven in het raam zien we het houten kerkje van Toutes-Aides, waar hij vier jaar hoofdzakelijk bij de Indianen als kerkbouwer werkzaam was. Pater Ladislas was een bescheiden, bij het volk geliefde man, goedlachs en een echte avonturier. Comfort was aan  hem niet besteed. Verplaatsingen deed hij te voet of met een slee, getrokken door twee paarden. Op zijn bed lag een harde, strooien matras. Hij had maar één kapucijnenpij, die hij dag en nacht droeg. Nieuwe kledij, door parochianen geschonken, gaf hij discreet aan de armen. Van 1940 tot 1946 was pater Ladislas overste van de kapucijnen in Canada. De laatste vijf jaren van zijn leven bracht hij in grote eenzaamheid op Pelee Island door. Hij overleed op 19 augustus 1961 en werd in Blenheim begraven.

De interesse van de Heemkundige Kring van Zondereigen en Merksplas voor pater Ladislas Segers ontstond vooral in 2003, nadat zij het oorlogsboek van pater Ladislas ten geschenke kregen. Een jaar later organiseerden zij een driedaagse busreis naar de Westhoek: “In de voetsporen van pater Ladislas”. Zij werden ook door pater Gardiaan, Nobert Maertens, heel hartelijk ontvangen en rondgeleid in het klooster te Izegem. Er volgden publicaties, tentoonstellingen, lezingen,… kortom: dit onderwerp verdween niet meer uit de agenda van de Heemkundige Kring. 

Dit hele gebeuren mag wel een plaatsje krijgen in het geheugen van onze Vlaamse kapucijnenprovincie. Ik meende daarom dat het goed was het verloop van dit feest op papier vast te leggen. Wij mogen met fierheid opkijken naar hen die ons zijn voorgaan in het leven als  ware kapucijn. 

Vrede en alle goeds, 

Gust Koyen.

Beste mensen, 

Ongeveer twee maanden geleden vroeg mijn provinciale overste, Adri Geerts, me om hem te vervangen op deze viering, daar hijzelf belet was. Ik heb toen dadelijk “ja” gezegd, zonder goed te weten wat mij te wachten stond. Ik wist namelijk bitter weinig over  pater Ladislas. Ik wist alleen dat hij van Zondereigen was en dat hij naar Canada is getrokken als missionaris, of als “pastorale werker” onder de Nederlandstalige en vooral Vlaamse immigranten. Tijdens het provinciaal kapittel der kapucijnen in Canada, in 2002, had ik wel de gelegenheid om zijn graf in Blenheim te bezoeken. Ik heb toen ook een bezoek gebracht aan het kerkje in Erieau, waar een glasraam boven de inkom een blijvende herinnering is aan het leven en werk van mijn medebroeder. 

Ladislas was op de eerste plaats een diep gelovig iemand, een man van gebed en godsvertrouwen. Hij stamde uit een diep christelijke familie. Van de negen kinderen kozen er vier voor het kloosterleven. Jef Segers trad zo binnen bij de minderbroeders kapucijnen. Hij was daar met hart en ziel, een goed religieus, iemand die graag gezien was door zijn medebroeders. Jef was immers iemand die met zijn optimisme en met zijn sociaal karakter onbevangen op iedereen kon toetreden. Als man van gebed trok hij tijdens zijn mobilisatie tussen 1914 – 1918 tot driemaal toe naar Lourdes om er te bidden tot Onze Lieve Vrouw. Hij stelde zijn leven onder haar bescherming. Zelfs in oorlogstijd vond hij de tijd om in een trappistenabdij op retraite te gaan. Dat hij de oorlog overleeft heeft dankt hij aan de genade van God. Naast hem zag hij een medebroeder en medewerkers sterven in die oorlog. In Canada was hij de man die door zijn conferenties, zijn publicaties en zijn eucharistievieringen mensen samenbracht en opriep tot een dieper gelovig leven. De laatste jaren van zijn leven verbleef hij dan ook op een eenzame post, op Pelee Island, om er te werken in stilte, om zich te bezinnen en om er vooral te bidden.

Ik wil Ladislas geen held noemen, toch was hij iemand met een groot gevoel voor verantwoordelijkheid. Als hij opgeroepen werd om een bepaalde  taak te vervullen dan was hij steeds de eerste die zijn verantwoordelijkheid opnam. Men vroeg tijdens de mobilisatie vrijwilligers onder de brancardiers om zich in te zetten op gevaarlijke plaatsen. Ladislas stak het eerst zijn vinger op. Zijn taak als brancardier was “gewonden bijstaan” en afvoeren. Dit deed hij dan ook in volle overgave. Niets kon hem beletten zijn verantwoordelijkheid hierin te nemen. Wat mij bij dit alles zo trof was zijn ontmoeting met zijn vader in 1914 in Antwerpen. Zijn vader zei toen: “Jef, doe steeds uw plicht, doch zoek het gevaar niet. Spaar u voor ons.”  Zijn inzet vinden wij ook terug als hij in Canada is.  De inzet voor zijn mensen was groot. Niet te verwonderen dat hij door iedereen graag gezien werd. Op hem kon men immer rekenen. Dit alles bracht ook mee dat hij tweemaal gekozen werd om de jonge kapucijnengemeenschap in Canada te leiden: hij werd er voor zes jaar de eerste Custos. Wat deze zin voor verantwoordelijkheid kan bevestigen is de uitspraak van pater Mathias Vermang: “Onversaagd was hij zijn jongens behulpzaam. Altijd welgezind en onverbiddelijk trouw aan God en Vaderland. Reeds in onze studententijd noemden wij hem soms “den dappere”.

Heeft Ladislas gestreden voor vorst en vaderland, toch was hij in hart en nieren een Vlaming. Reeds in de oorlog vond hij het in feite niet kunnen dat de soldaten, die voor het merendeel Vlamingen waren, louter in het Frans werden gecommandeerd. Hij vond het niet eerlijk dat Vlamingen steeds achteruit werden gesteld, dat zij niet konden of mochten opkomen voor hun Vlaming zijn. De nederlandstaligen binnen de legerleiding konden niet op tegen de franstaligen, die in de meerderheid waren. In Canada bestond zijn taak in het bezoeken, het opmonteren en het samenbrengen der Vlamingen. Ladislas heeft daar reuzenwerk verzet.  Hij organiseerde er zelf Vlaamse dagen en herdacht de Guldensporenslag. De kerkelijke overheid, - die in heel België Frans gezind was, de Vlaamse Bisschoppen incluis, - verbood om op te komen voor de Vlaamse zaak. Daarom publiceerde Ladislas zijn vele bijdrage in de “Gazette van Detroit” onder de schuilnaam: “Vossenberg”. Waarmee hij tevens zijn gehechtheid aan Zondereigen tot uitdrukking bracht; Hij gebruikte ook vaak de kruisletters: A V V – V V K: Alles voor Vlaanderen, Vlaanderen voor Kristus.