LEO VANDIERENDONCK (Br. Marinus)

87 jaar oud - 68 jaar kapucijn
Geboren in Sint-Andries Brugge op 8 september 1913
Overleden in Izegem op 21 januari 2001

Leo verbleef in verschillende kloosters, nu eens als ziekendiener, dan als koster en kleermaker of als hulpkok. Leuven was zijn laatste verblijfplaats waar hij als portier werkzaam was. Leo was steeds gereed om dienst te bewijzen. Hij verhuisde van Leuven naar 't Pandje te Izegem waar hij op rust ging en ook overleden is.

ALEXANDER VAN BALEN (P. Gilbert)

84 jaar oud - 63 jaar kapucijn - 58 jaar priester
Geboren te Aalst op 1 januari 1912
Ovrleden te Herentals op 3 maart 2001

Alexander was begaafd met een letterkundige aanleg. Na zij studies werd hij predikant maar ook leraar godsdienst in een staatsschool. Later heeft hij zich ingezet voor de foorreizigers en de zigeuners en deed op parochies de weekenddiensten. Hij werd ziek in 1995 en ging op rust naar het klooster te Herentals waar hij zes jaar later is overleden.

ANDRE BOEVE (P. Feliciaan)

83 jaar oud - 63 jaar kapucijn - 56 jaar priester
Geboren in Castelnau-Fayrac (Frankrijk) op 11 september 1917
Overleden te Veurne op 11 maart 2001

André is twaalf jaar directeur geweest van het St.-Laurentiuscollege te Aalst. Twaalf jaar was hij provinciale overste van de Vlaamse kapucijnen. Nadien werd hij pastoor benoemd van onze parochie te Brussel. Hij ijverde veel voor de Franciscaanse lekenorde. Hij gaf conferenties en schreef veel artikelen over Franciscus van Assisi. Hij is tamelijk onverwacht overleden in de St.-Augustinuskliniek te Veurde.

GASPAR VAN LOOY (P. Erwin)

65 jaar oud - 36 jaar kapucijn - 31 jaar priester
Geboren in Turnhout op 3 september 1936
Overleden te Herentals op 21 november 2001

Gaspar was eerst buschauffeur vóór hj intrad bij de kapucijnen in 1963. Na zijn priesterwijding in 1970 werd hij benoemd tot onderpastoor op de St.-Antoniusparochie te Herentals. Later werd hij lid van de roepingencommissie en van de vormingsfraterniteit te Antwerpen. Het bisdom Antwerpen benoemde hem tot visitator van vrouwelijke religieuzen, een functie die hij zeven jaar vervulde.  Hij overleed onverwacht te Herentals op 21 november 2001.

MARCEL GODEFROY (P. Jeroom)

79 jaar oud- 60 jaar kapucijn - 53 jaar priester - 50 jaar missionaris in Pakistan.
Geboren te Opwijk op 18 december 1922
Overleden te Turnhout op 30 januari 2002

In 1950 is Marcel als missionaris vertrokken naar Pakistan. Hij was er verantwoordelijk voor het parochiewerk en later ook voor de pastorale zorg van christenen in de dorpen. Tussen de mensen wonen, leven en werken was zijn ideaal en hij is een voorvechter geweest voor de uitgestotenen. Na 50 jaar hard werken is hij in 2000 op rust naar Meersel-Dreef teruggekeerd. Hij overleed in de kliniek te Turnhout.

ALFONS LEFEBURE (P. Honoré)

94 jaar oud - 74 jaar kapucijn - 68 jaar priester
Geboren te Elversele op 17 augustus 1907
Overleden te Herentals op 7 februari 2002.

Alfons werd in 1936 leraar aan het St.-Laurentiuscollege te Aalst. In 1940 werd hij directeur benoemd van het seminarie voor Filosofie te Brugge en gaf er ook les tot in 1963. Hij werd directeur van de zusters Clarissen te Aalst en hield contact met de mensen langs de biechtstoel en het ziekenbezoek op de parochie. Na veel jaren dienst ging hij op rust naar Herentals waar hij nog zes jaar leefde en waar de medebroeders mochten genieten van zijn vriendschap en aanstekelijk enthousiasme.

PAUL GONNISSEN (P. Stanislas)

74 jaar oud - 55 jaar kapucijn - 50 jaar priester - 40 jaar missionaris in Pakistan
Geboren te Stokkem op 4 november 1927
Overleden te Herentals op 7 februari 2002.

Paul is in december 1953 als missionaris vertrokken naar Pakistan. De taal leren was zijn eerste bekommernis en dan aan het werk gaan in de pastoraal op de parochie en in de dorpen. Hafizabad was het dorp dat hij gebouwd heeft, huizen voor de christenen, scholen voor de kinderen. Hij kwam terug naar België als een ziek man, suikerziekte en een hartziekte verplichtten hem rust te nemen te Herentals.

KAREL VERLEYE (P. Antonius)

81 jaar oud - 64 jaar kapucijn - 58 jaar priester
Geboren te Mechelen op 17 april 1920
Overleden te Sijsele (Damme) op 27 februari 2002.

Karel werd in 1945 lector benoemd aan het seminarie voor filosofie te Brugge. Hij toonde veel belangstelling voor de Europese volken en wilde streven naar een verenigd Europa. Hij gaf conferenties en was bekend als voordrachtgever en schrijver. In 1949 was hij medestichter van het Europacollege te Brugge als een postuniversitair centrum voor studenten uit heel Europa, en stichtte later het centrum Ryckevelde te Damme Sijsele. Hij ontving talrijke onderscheidingen.

FRANS VAN ELSACKER (P. JUVENALIS)
85 j. oud; 66 j. kapucijn; 59 j. priester
Geboren te Zoersel op 20 oktober 1917
Overleden te Antwerpen op 22 december 2002

WILLY VAN DEN BROUCKE (P. Henri)
72 jaar oud, 51 jaar kapucijn, 45 jaar priester
Missionaris in Pakistan
Geboren in Egem op 17 december 1930
Overleden in 't Pandje te Izegem op 11 februari 2003

Na zijn theologische studies werd P. Henri in 1958 benoemd als missionaris voor Pakistan. In voorbereiding studeerde hij oostersche talen aan de universiteit van Oxford. Vertrok op 29 augustus 1961 voor het eerst naar Pakistan. Hij is er meer dan 40 jaar werkzaam geweest.
Aanvankelijk was hij directeur van S. Mary's High School in Lahore. Hij bouwde veel scholen en kerkjes. Hij zette zich in met hart en ziel voor de opvoeding van arme kinderen. Ziek geworden kwam hij definitief naar België terug in 2002.

Pater BERTIEN (Antoon Hoste)
Geboren te Izegem op 1 juni 1914
Geprofest op 17 september 1934
Priester gewijd op 18 augustus 1940
Overleden te Herentals op 27 februari 2003

Broeder Ansfried
Marijn Geerts

Broeder Frans Celis
1938 - 2003

Broeder Fidentiaan
Valère Van Den Broucke

Geboren te Egem op 13 augustus 1916
Gestorven te Izegem op 12 september 2004

Broeder Piet van Dun

Geboren te Ginneken op 19-03-1926
Gestorven te Tilburg op 19-09-2004

Broeder Melchior

Serafien, Jan de Bont

Antoon De Graeve

Cyriel Noyez

Jos Bouwens

Geboren te Herentals op 13 februari 1939
Gestorven in 't Pandje te Izegem op 20 juli 2006

Kapucijn geworden op 12 september 1959
Priester gewijd op 10 juli 1965

Gaston-Willibald Scherpereel

Wim Guillaume Dewinter

Gerard-Eubert POLLENTIER

Geboren te Torhout op 25 februari 1921
Gestorven  te Izegem op 28 maart 2007

André De Waegemaeker

Geboren te Roesbrugge op 29 november 1918
Gestorven  te Izegem op 12 mei 2007

Leonard Van Baelen

Geboren te Hasselt op 25 november 1932
Gestorven  te Herentals op 7 juli 2007

Broeder Clovis
August Peeters

Geboren te Herentals op 23 oktober 1915
Gestorven  te Herentals op 24 juli 2007

Broeder Janus Broeders

Broeder Paul Stalpaert

Geboren te Vollezele op 28 juni 1930

Gestorven te Herentals op 11 juli 2008

 

Broeder Roger Reuse

Geboren te Brugge op 3 mei 1916

Gestorven te Izegem op 14 september 2008

HUBERT STALPAERT

WALTER TRUDO

ROBERT  HERTE

Geboren  te Aalst op 11 november 1930
Kapucijn geworden op 15 september 1949
Priesterwijding 7 oktober 1956
Aalmoezenier van het Centraal Observatiegesticht
Overleden in 't Pandje te Izegem op 17 februari 2009

Frank Van der Linden

Geboren  te Booischot op 31 augustus 1935
Kapucijn geworden op 31 augustus1956
Priesterwijding 14 juli 1963
Overleden in het A.Z. Sint-Elisabeth te Herentals op 18 mei 2009

Frans Van de Venne
Broeder Jef

Geboren  te Herentals op 14 maart 1919
Trad in de orde op 3 juli 1937
In de Heer ontslapen in het Klooster te Herentals op 12 augustus 2009

Pater Gaston Spillebeen
 

Geboren  te Izegem op 26 september 1924
Ingetreden in het noviciaat in 1943
Priester gewijd op 1 oktober 1950
In de Heer ontslapen in het St.-Dymphnaziekenhuis
te Geel op 11 september 2009

Marcel De Bie

Geboren  te Heist-op-den-Berg op 24 juli  1923
werd minderbroeder-kapucijn op 14 september 1941
Priester gewijd op 13 februari 1949
Na een lange geduldig gedragen ziekte
overleed hij op 21 maart 2010
in het WZC Herdershove te Brugge

Toen Marcel bijna tien jaar geleden door een her­senbloeding getroffen werd, kwam er noodgedwon­gen een einde aan een zeer druk en veelzijdig leven waarin hij woekerde met zijn vele talenten. Zéér veel mensen hebben van zijn groot hart, zijn enthousiasme, zijn scherp psychologisch doorzicht en zijn vriendschap mogen genieten. Zijn familie, zijn me­debroeders en eindeloos veel andere mensen.

Zijn medebroeders zullen hem herinneren als een gedreven en dynamische medebroeder met een scherp verstand en een open geest. Hij werd lec­tor en directeur in de eigen filosofieopleiding van de kapucijnen in Brugge. Zijn open geest en zijn ge­voeligheid voor wat er leefde in de samenleving was weldadig. Hij werd ook gevraagd om directeur te zijn van het college van de kapucijnen in Aalst. En ge­durende vele jaren was hij lid van het bestuur van de Vlaamse kapucijnen.

Marcel stond aan de wieg van het MPI Mariënhove dat later Het Anker werd en bouwde het uit met en­thousiasme en veel inzet. Hij had een groot hart voor jongeren met gedrags- en/of emotionele problemen en verwierf een grote deskundigheid in het omgaan met autisme. Van overal werd op hem beroep ge­daan, nooit tevergeefs.

Het bereiken van de pensioen leeftijd betekende niet dat hij het rustiger aan ging doen. Daarvoor had hij een te ruime belangstelling, te veel energie en een te grote bekommernis voor zijn medemensen. Hij werd

Ivo Tommeleyn

Geboren  te Ieper op 2oktober  1927
werd minderbroeder-kapucijn op 15september 1948
Geprofest op 17 september 1949
Priester gewijd op 17 augustus 1955
Overleden te Blenheim (Canada) op 7 juni 2010
 

In de vroege morgen van 8 mei overleed onverwacht onze medebroeder Roger Van Vaerenbergh. Op zaterdag 14 mei namen medebroeders, familieleden en vrienden in een mooie viering, die voorgegaan werd door br. Fil Van der Steen, gardiaan, afscheid van hem.

We geven hier de homilie weer die br. Fil uitsprak tijdens de viering en ook een getuigenis van Paul Paternoster op het einde van de viering. Paul leefde en werkte lang samen met br. Roger in Congo.

 Homilie

Broeder Roger kwam reeds als kind in contact met de kapucijnen in Aalst. Zijn vader werd regelmatig gevraagd om allerlei klusjes op te knappen in het klooster. Roger vergezelde hem dan regelmatig. Het was dan ook niet te verwonderen dat hij zich door het leven van de kapucijnen aangesproken voelde.

Van huis uit was hij sociaal bewogen en had hij geleerd te helpen waar hij kon.

In de eerste lezing (Uit de Zevende Ordesraad, nr 47) hebben wij het volgende gehoord: “Onze prediking van het Rijk Gods mag niet beperkt blijven tot verbale verkondiging van het Woord: zij vraagt dat wij aan het proces van de samenleving deelnemen en onze bijdrage leveren tot haar verandering en verbetering.” Zo wilde Roger zich ten volle inzetten als broeder missionaris in Congo. In 1953 trad hij toe tot onze orde. En het was alsof hij geen tijd wilde verliezen. Want hij vertrok reeds naar Congo vooraleer hij zijn plechtige geloften had afgelegd. Hij vertrok in november 1956 en sprak zijn plechtige geloften uit in september 1967 in Bwamanda.

Roger die zeer praktisch was aangelegd en, zoals we zeggen, ‘handen aan zijn lijf had’, heeft scholen, kerken en missiehuizen gebouwd. Maar daarvoor was er ook nood machines. Hij leerde mechaniek en werd een bekwame mechanieker. Hij wilde al die praktische kennis niet voor zichzelf alleen bewaren maar deelde die mee als leraar en prefect in een technische school. Hij heeft de woelige tijden van na de onafhankelijkheid van Congo meegemaakt en is een paar maal in een gevaarlijke situatie terecht gekomen. Goddank is hij iedere keer ongedeerd gebleven. Gedurende zijn vierendertigjarige aanwezigheid in Congo was hij vooral op drie missieposten werkzaam: Bwamanda, Yakoma en Kota-Koli. Spijtig genoeg werd zijn gezondheid ondermijnd door suikerziekte. Voor een goede verzorging en behandeling van de ziekte werd hij gedwongen om naar België terug te keren. Na veel vruchtbaar werk en volle inzet, kwam hij definitief terug in 1990. Ook in België heeft hij zich nog verdienstelijk gemaakt als portier en koster in Antwerpen en later, wanneer hij regelmatig de O.L.Vrouw-kliniek in Aalst moest bezoeken, werd hij overgeplaatst naar onze gemeenschap in Aalst. Spijtig genoeg verergerde zijn suikerziekte zozeer dat niet alleen zijn zicht verminderde maar dat ook een been moest afgezet worden en hij aangewezen was op een prothese. Zijn ziekte heeft hij zonder klagen moedig gedragen. Hij nam deel aan al onze oefeningen in de gemeenschap. Zijn onverwacht overlijden op zondag in de heel vroege morgen heeft ons allen diep getroffen.

In het evangelie hebben we zojuist gehoord dat het graf leeg was en dat Jezus uit de doden was opgestaan.

Wat betekent dat voor ons, hier bij het afscheid nemen van onze broeder Roger? Durven wij geloven dat we Roger nu ook bij de levenden moeten zoeken en niet bij de doden? Wij kunnen niet ontkennen dat hij gestorven is. De dokter heeft zijn lichamelijke dood komen vaststellen en wij zullen zijn lichaam straks aan moeder aarde toevertrouwen. Maar is onze broeder Roger niet veel meer dan een dood lichaam?

Wij weten heel zeker dat onze herinneringen aan wie Roger geweest is en wat hij gedaan heeft, in ons zullen verder leven. De liefde en de genegenheid die hij met zijn broers en zusters, met zijn vrienden gedeeld heeft, kunnen niet weggenomen worden; Maar als gelovige mensen willen wij nog verder denken en durven wij vertrouwen dat de God van het leven, die zijn Zoon niet in de dood heeft achtergelaten, ook onze medebroeder Roger over de dood heen, in zijn tegenwoordigheid heeft opgenomen en hem daar verder laat leven.

Broeder Roger kan terugblikken op een rijk gevuld leven en heeft zijn talenten ten volle gebruikt in dienst van de armen in Congo.

Het is onze stellige hoop dat hij nu de woorden van zijn Meester mag horen:

 “ Uitstekend, goede en trouwe dienaar. Over weinig waart ge trouw, over veel zal ik u aanstellen. Ga binnen in de vreugde van uw Heer.”

 Getuigenis over br. Roger

Ongeveer 2/3 van mijn missionarisleven (25 jaar) in Congo heb ik samengewoond met br. Roger (br. Florentien) op drie verschillende missieposten: Kota-Koli, Yakoma en Bwamanda. We waren tocht- en lotgenoten in blijde en droeve dagen. Ziehier een kort getuigenis over Roger!

Br. Roger was een sociaal man: hij was graag onder mensen, maakte graag plezier, hij was een levensgenieter. Ge zijn van Aalst of ge zijt het niet! En toch zeer plichtsbewust toen hij verantwoordelijk was voor een opgedragen werk. Hij had een klare kijken op de zaken, doorzettingsvermogen om alles tot een goed einde te brengen.

In de beginperiode werd hij als bouwer benoemd te Kota-Koli. Bouwer zijn in Congo is geen bouwheer, die enkel maar moet controleren; ge staat voor alles zelf in. Ge moet een klare kop hebben, armen en voeten aan uw lijf en soms breder ellebogen! Te Kota-Koli waar het klein seminarie gevestigd was, kreeg hij de opdracht alle oude gebouwen, die talrijk waren, opgetrokken in plaatselijk materiaal (poto-kpot en stro) te herbouwen in duurzaam materiaal. Hij is er in geslaagd en toen alles klaar was en als het ware een nieuwe post herrees, werd Kota-koli overgedragen aan de inlandse clerus.

Daarna, poyvalent als hij was, werd aan Roger een nieuw werkterrein toegewezen. Hij kreeg de opdracht in Yakoma een technische school (automechanica) te starten in het kader van het C.D.I-project. Overtuigd als hij was dat onderwijs, en zeker technisch, een van de voornaamste pijlers van ontwikkeling is, heeft hij er zich met enthousiasme voor ingezet. De beginperiode was moeilijk om al het nodige materiaal bijeen te krijgen. Dank zij de C.D.I. en zijn vele andere relaties heeft hij alles tot een goed einde gebracht. De school functioneert nog en is een zegen voor de streek.

Op de 3^de post waren we samen in Bwamanda. Roger werd verantwoordelijk voor het onthaalcentrum “Lendisa”, opnieuw in het kader van het C.D.I.-project. Het was een opvangplaats met slaap- en eetgelegenheid voor leden, blank en zwart, van het project en talrijke bezoekers. Met de aangeboren gastvrijheid van Roger werd de opvang in het onthaalcentrum geprezen. Soms moest hij hard optreden. Toen hij eens op lange tenen trapte, heeft hij daarvoor de prijs moeten betalen met een uitwijzing door de officiële instanties naar Kinshasa. Daar had hij huisarrest en werd bedreigd met uitwijzing uit het land. Toen de zaak zijn beslag kreeg, keerde hij naar zijn post terug en deed zijn werk gewoon verder alsof er niets gebeurd was…

Om te besluiten wil ik nog even terugkeren naar de beginperiode in Kota-koli! We leefden er afgezonderd maar mooi, sober en rustig tot…tot op een zaterdagnamiddag gans onverwacht een Belgische luitenant, para-commandant uit Marche-les-Dames, samen met enkele Congolese officieren zijn jeep voor het gebouw van de missie stopte, uitstapte en op de trappen van ons huis bleef staan, ons opwachtte en zei: “ ik kom hier op vraag van Mobutu een commando-kamp oprichten! Er is hier niets, wij rekenen op uw hulp en die zullen we goed kunnen gebruiken. “

In de missie verschiet ge niet zo vlug…we hadden juist daarvoor de rebellie meegemaakt en voor problemen zijn er oplossingen. Br. Roger werd de verbindingspersoon.

In het begin hebben we geholpen, in de mate van het mogelijke, maar toen de militairen, Belgen en Congolezen, te Kota-koli zelf vaste voet aan de grond kregen, en het kamp was opgebouwd, hebben wij het honderdvoudig teruggekregen. Meer nog, we zijn boven de verschillende gezindheden heen een echte familie geworden: zij waren thuis op de missie, wij waren thuis bij hen.

Enkelen zijn hier aanwezig, alsook verschillende mensen uit het C.D.I.-project. In naam van br. Roger wil hen bedanken voor hun aanwezigheid, maar ook voor wat we in vriendschap samen hebben mogen beleven.

Jan Van Boxel

Geboren  te Meerle op 1 - 5 - 1929
in de orde getreden te Edingen op 15 - 9 -1949

Priester gewijd te Izegem op 5 - 8 -1956
Gekend Predikant van MIssies en Retraites
Gardiaan te Izegem, Edingen en Meersel-Dreef
Na een slepende ziekte zacht en rustig overlecen
in de Kapucijnenfraterniteit Herentals op 18 - 6 - 2011
 

Pater Jan Van Boxel

Minderbroeder Kapucijn

Geboren te Meerle op 1 - 5 – 1929

In de orde getreden te Edingen op 15 - 9 -1949

Priester gewijd te Izegem op 5 - 8 – 1956

Gekend Predikant van Missies en Retraites

Gardiaan te Izegem, Edingen en Meersel-Dreef

Na een slepende ziekte zacht en rustig overleden

in de Kapucijnenfraterniteit Herentals op 18 - 6 - 2011

Op zaterdag 25 juni namen medebroeders, familieleden en vrienden afscheid van onze medebroeder, Jan Van Boxel in een goed verzorgde viering. Wij geven hier de homilie die door br. Jozef (Pascal) Teuns, zijn neef, werd uitgesproken.

BESTE MEDEBROEDRS, GEACHTE FAMILIE VAN JAN VAN BOXEL en BESTE VRIENDEN,

Op de eerste plaats willen we onze oprechte deelneming aanbieden bij het heengaan van Jan van Boxel aan zijn familie aan al onze medebroeders en zijn vrienden.

Van de tientallen kapucijnen afkomstig van Meersel-Dreef nemen we vandaag afscheid van Jan en blijven er nog 7 kapucijnen Dreveniers op dit ogenblik over.

Hier werd hij geboren en heeft hij zijn jeugd doorgebracht om daarna, na zijn studies in Lommel en Aalst, binnen te treden bij de Kapucijnen. In 1956 werd hij priester gewijd in Izegem door Mgr. Catry, om na 1 jaar eloquentie in Herentals enkele jaren door te brengen in ons college te Aalst, als surveillant. Daarna werd hij predikant in Aalst waar hij voor de eerste keer gardiaan werd benoemd in 1970. Later werd hij nog verschillende keren gardiaan onder andere in Edingen, Izegem en hier te Meersel‑Dreef.

In die vele jaren als Gardiaan en predikant van missies en retraites, vooral voor zusters, is hij vooral priester geweest. Als alles voorbij is, wat telt er dan nog in het mensenleven? Christus zegt het ons in zijn evangelie: alleen het goede dat wij gedaan hebben aan onze medemensen. De Heer zegt: "Het minste dat gedaan de mijne hebt gedaan, dat hebt gedaan Mijzelf gedaan Jan was een graag beluisterde predikant. Over heel het Vlaamse land heeft hij de boodschap van Kristus, het evangelie uitgedragen, vroeger als missiepredikant en later als retraite predikant, vooral voor zusters.

Als predikant heeft hij de mensen verteld hoe God de tochtgenoot van zijn volk is geweest en nog is. Hij heeft aan velen het verhaal verteld van Jezus van Nazareth, die door God is opgewekt uit de dood en die thans nog leeft Hij is Gods en Jezus getuige geweest,'in woord en sacrament. Als predikant was hij een profeet die verkondigde dat het leven zinvol is. Hij heeft verkondigd dat de mens zijn geluk en zijn vervulling vindt in de navolging van Jezus.

Daarin is hij voorgegaan om ons de weg te wijzen als gids door zijn predicatie. Hij heeft de mensen samen geroepen om het brood te breken in en door de eucharistie en naar Gods woord te luisteren. Als verteller van het verhaal van Jezus, door zijn woord en het toedienen van de sacramenten, en het breken van het brood. De laatste 3 jaren van zijn leven heeft hij heel wat tegenslagen te verwerken gekregen. Toch probeerde hij dat alles te boven te komen. Stilletjes aan ging hij achteruit. Enkele maanden verbleef hij in de kliniek te Turnhout, afgewisseld met enkele weken verblijf in Herentals. Klagen deed hij nooit. We zagen hem achteruitgaan tot hij rustig zijn ziel in de handen van God legde.

We gaan nu de EUCHARISTIEVIERING verder zetten. Eucharistie komt van het Grieks: eu xaroon: dank zeggen.

Laten we God danken voor het mooi vruchtbare leven dat Jan heeft geleefd en moge hij voor eeuwig leven bij de Heer.

BIJ HET AFSCHEID VAN PATER JAN VAN BOXEL (1929 – 2011).

(Zijn klasgenoot Pater Arnold van Gemert)

Onze medebroeder Pater Jan Van Boxel werd op 1 mei 1929 geboren in het gezin van Jozef Van Boxel en Maria Teuns, een gezin van zes kinderen, waarvan hij de tweede oudste was en een echte Drevenier. In navolging van de broers van zijn moeder werd hij Kapucijn en begon op 15 sept. 1949 zijn noviciaat te Edingen samen met 13 andere flinke jongemannen, die allen op 17 sept. 1950 hun Eerste Geloften uitspraken, waarna op 17 sept. 1953 in Brugge zijn Eeuwige Geloften volgden. Op 5 aug. 1956 werd hij in Izegem priester gewijd en na zijn laatste jaar theologie aldaar vertrok hij op 29 juli 1957 naar Herentals voor een jaar vorming als predikant. In 1958 ging hij nog 3 jaar als surveillant naar ons college en in 1961 werd hij in Aalst voltijds predikant.

In 1963 ging hij vandaar als predikant naar Izegem, waar hij zich samen met een flinke ploeg missiepredikanten toelegde op de bekende “volksmissies”, waarbij Pater Paschaas zijn goede vriend en mentor was en van hem tevens een vurig supporter maakte van Cercle Brugge. Ondertussen was hij in Izegem bestuurder van het Priesteruurgebed en scoutsaalmoezenier. In 1970 werd hij daar Gardiaan en was ondertussen overgeschakeld van missiepredikant naar bekend predikant van retraites en conferenties vooral voor zusters o.a in Herkenrode, St-Niklaas en Halle. In 1972 was hij ook een jaar godsdienstleraar van de Vrije Middelbare School van de Broeders van de Christelijke Scholen in Roeselare en in 1976 werd hij in Izegem Vicaris en propagandist van de Kapucijnenmissies. Van verschillende kloosters was hij afgevaardigde voor de provinciale kapittels en jarenlang heeft hij onze medebroeder Pater Vigiel zondags geholpen op zijn parochie. In oktober 1977 werd hij benoemd tot medepastoor van onze parochie te Ieper en tevens Vicaris van het klooster. In 1979 ging hij naar Edingen als predikant en werd er in 1982 Vicaris en in 1991 Gardiaan, wat hij bleef tot aan de sluiting van dit klooster in 1996. Toen kreeg hij zijn benoeming als predikant in Meersel-Dreef en werd daar van 2003 tot en met 2009 Gardiaan. In 2000, het jaar van zijn Gouden Kloosterjubileum, maakte hij samen met drie klasgenoten, Pater Luk en Broeder Karel een bedevaart naar de H. Pater Pio via Luzern, Rome en Assisi. Zij overnachtten bij onze medebroeders en werden overal uitstekend ontvangen: een prachtige reis samen! Ondertussen was hij druk bezig met retraites en conferenties tot hij enkele jaren geleden plotseling ziek werd en zijn retraites door moest geven aan verschillende medebroeders, in de stille hoop nog altijd te kunnen herbeginnen. Zijn zwakkere gezondheid nam af en toen hij begin december 2009 naar het ziekenhuis in Turnhout moest, ging hij daarna voor verdere verzorging naar ons klooster in Herentals, waar hij de nodige en beste zorgen kreeg van de verpleegsters, van zijn medebroeders en vooral van Broeder Karel. Na enkele periodes in het ziekenhuis van Turnhout, ging zijn gezondheid verder achteruit en op 18 juni is hij rustig en kalm in Herentals overleden. Op 25 juni kreeg hij een druk bijgewoonde begrafenis en werd op ons kerkhof in ons Mariapark begraven. Dat hij ruste in vrede! 

Uit VOX  Minorum jg. 65, nr. 3, juli - september 2011

Achiel De Pauw

Geboren  te Lede op 7 - 9 - 1936
in de orde getreden op 11 - 9 -1956

Priester gewijd te Izegem op 14 - 7 -1963
In de Heer ontslapen in het UZA te Edegem op zondag 21 augustus 2011

Pater Achiel is van in zijn vroege jeugd een harde werker en een toegewijde mens geweest. In de studies, college, filosofie en theologie werkte hij met volle inzet. Dat deed hij ook wanneer hij als priester zijn taak vervulde. Hij zocht zichzelf niet, maar naar het voorbeeld van Zijn Meester kwam ook hij om te dienen en niet om gediend te worden.

Na zijn theologische studies volgde hij negen maanden pastorale voorbereiding en lessen in Loppem. In september 1965 vertrok hij naar de missie in Congo, waar
hij voor een zevental jaren werkzaam was. In 1972 kwam hij omwille van ziekte terug uit de missie.

 Dan volgden enkele jaren als godsdienstleraar in Ieper en Herentals en onderpastoor in Ieper en Herentals.

Maar zijn echte roeping en werk vond hij in de zieke pastoraal. Achiel was altijd iemand geweest, wiens aandacht en bezorgdheid uitging naar zieke en zwakke mensen.

In 1983 werd hij benoemd rot aalmoezenier van de MS kliniek in Melsbroek. Daar heeft hij het beste van zichzelf gegeven. Hij stond de zieken niet alleen bij in hun geestelijke nood, maar was er op uit om hen op alle gebied bij te staan en te helpen. Hij had een sterk gestel en was altijd gereed om hen te helpen opheffen en in een rolstoel te plaatsen. Niets was voor hem te moeilijk. Maar in 1991 werd hij met hartklachten in het O.L.Vr.-ziekenhuis van Aalst opgenomen.

Na overbruggingen en revalidatie in Ter Duinen, Nieuwpoort moest hij het veel kalmer aan doen. Maar toch bleef hij zich zeer verdienstelijk maken in ons klooster van Leuven met kleinere werkjes. Hij hield van bloemen en verzorgde die met liefde. Waar hij gevraagd werd om voor te gaan in de eucharistie, deed hij dat gaarne. In 2003 kwam hij naar Herentals. Ook hier zocht hij naar werk dat hij nog aankon. Het waren weer de zieken en ouderen van dagen die zijn volle aandacht kregen.
Als pastor van het St.-Annarusthuis bezocht hij de mensen drie keer in de week. Ook drie maal in de week droeg hij daar de heilige eucharistie op. Hij kende al de mensen bij naam en was er door iedereen gekend en geliefd. Met spijt in het hart moest hij die taak opgeven omwille van zijn zwakke gezondheid.

Pater Achiel heeft zijn brood niet in ledigheid gegeten. Hij heeft de Heer gediend in de kleinen, de zwakke en zieke mensen. Hij mag nu zijn welverdiende loon ontvangen bij de Heer.

Achiel , moge nu de eeuwige rust en vrede, in Gods tegenwoordigheid, uw deel zijn.

Br. Adri Ceerts, provinciaal van de Vlaams Kapucijnen.
Zijn medebroeders van Hereritals.

Zijn dierbare familie De Pauwen Vennassen.

De Verrezen Heer heeft P. Jan Bosco tot zich geroepen. Een toegewijd en fijngevoelig kloosterling-missionaris was hij. Door zijn manier van leven kwam Gods menslievendheid naar ons toe. Een beetje evangelie was hij geworden, met een vanzelfsprekende eerbied voor en gehoorzaamheid aan de Kerk en zijn Ordesoversten. Hij was geen kritische zoeker. Aan wat hij in zijn theologische vorming zich eigen had gemaakt, hield hij vast met een rechtlijnigheid die geen enkel compromis duldde. Die innige overtuiging gaf hij door in een eenvoudige, kleurrijke taal (al was het Urdu of Punjabi), aan ontelbaren in de dorpen en steden van Pakistan, door verkondiging en catechese. Hij had een zwak voor armen, die daar nogal eens misbruik van durfden maken.

Vooral droeg hij allen en alles mee in zijn gebed. Hij was een man van gebed. En net zoals Franciscus een innerlijke strijd doormaakte rond de roepingsvraag: 'of God van hem een zuiver contemplatief leven of een leven van verkondiging verwachtte', had P. Jan Bosco daar ook vragen over. Hij verbleef zelfs twee korte periodes bij de Trappisten.
Veel uren van gebed maakten dan ook zijn apostolaat zo vruchtbaar. Vanuit deze contemplatieve ingesteldheid ontstond wellicht zijn stokwoord: 'Als God het wil...'

P. Jan Bosco, lieve medebroeder, moge God je zegenen, zoals ook jij zo graag mensen zalfde en zegende.

 

De Verrezen Heer heeft P. Jan Bosco tot zich geroepen. Een toegewijd en fijngevoelig kloosterling-missionaris was hij. Door zijn manier van leven kwam Gods menslievendheid naar ons toe. Een beetje evangelie was hij geworden, met een vanzelfsprekende eerbied voor en gehoorzaamheid aan de Kerk en zijn Ordesoversten. Hij was geen kritische zoeker. Aan wat hij in zijn theologische vorming zich eigen had gemaakt, hield hij vast met een rechtlijnigheid die geen enkel compromis duldde. Die innige overtuiging gaf hij door in een eenvoudige, kleurrijke taal (al was het Urdu of Punjabi), aan ontelbaren in de dorpen en steden van Pakistan, door verkondiging en catechese. Hij had een zwak voor armen, die daar nogal eens misbruik van durfden maken.

Vooral droeg hij allen en alles mee in zijn gebed. Hij was een man van gebed. En net zoals Franciscus een innerlijke strijd doormaakte rond de roepingsvraag: `of God van hem een zuiver contemplatief leven of een leven van verkondiging verwachtte', had P. Jan Bosco daar ook vragen over. Hij verbleef zelfs twee korte periodes bij de Trappisten. Veel uren van gebed maakten dan ook zijn apostolaat zo vruchtbaar. Vanuit deze contemplatieve ingesteldheid ontstond wellicht zijn stokwoord: 'Als God het wil...'

P. Jan Bosco, lieve medebroeder, moge God je zegenen, zoals ook jij zo graag mensen zalfde en zegende. 

Uit VOX  Minorum jg. 65, nr. 3, juli - september 2011

Naar aanleiding van het overlijden van onze medebroeder Jan Bosco ontvingen we van de bisschop van Brugge de brief die we hier afdrukken.
We doen het omdat we deze brief ook mogen lezen als een uiting van waardering voor het werk van al onze missionarissen in Pakistan.

 Dierbare Pater Provinciaal en Medebroeders, Geachte Familie,

Bij het vernemen van het overlijden van Pater Jan Bosco bied ik u de betuiging aan van mijn medeleven, alsook de verzekering van mijn gebed.

De tekst bovenaan op het overlijdensbericht trok mijn aandacht: 'Dat ik het evangelie verkondig, is voor mij niets om mij op te beroemen. Ik kan niet anders.














Wee mij als ik het evangelie niet verkondig.'

Ik kan niet anders. Dat Pauluswoord is inderdaad bijzonder toepasselijk op de dierbare overledene. Méér dan een halve eeuw missiearbeid in het verre Pakistan. Rekening gehouden met de stichtingsdatum van de katholieke missionering in het Oosten van dat immense moslimland, bijna de helft van de duur ervan. Het missionarisleven van Pater Jan Bosco overspant trouwens de hele, geleidelijke overgang van een missiegebied tot een volwaardige plaatselijke kerk, met eigen bisschoppen, diocesane priesters en religieuzen. Onder invloed van de vernieuwde kerkvisie van Vaticanun II werd ook hoe langer hoe meer een beroep gedaan op de actieve medewerking van goed opgeleide leken.

Naast de eerste verkondiging van het evangelie en de daarop volgende verdieping van het geloof bij de volwassenen hadden de Kapucijnen in het aartsbisdom Lahore ook tot doel de levensvoorwaarden van de plaatselijke bevolking te verbeteren dankzij een degelijk onderwijs en een betere gezondheidszorg.

Pater Jan Bosco heeft daar met hart en ziel aan medegewerkt. 'Ik kon niet anders', zou hij nu zèlf kunnen nazeggen. Maar nog een ander Pauluswoord is thans op hem toepasselijk: 'Ik heb de goede strijd gestreden, de wedloop volbracht. Nu wacht mij de krans van de gerechtigheid die de Heer, de rechtvaardige rechter, aan mij zal geven op de grote dag.' Moge de gedachte dat die grote dag voor hem aangebroken is, voor u allen een troost zijn.

Innig met u verbonden in de verrezen Heer,

+ Jozef DE KESEL
Bisschop van Brugge

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Uit VOX Minorum  jg. 65, nr. 4 oktober-december 2011

Herdenkingsmis voor onze medebroeders, Jan Bosco en Agnelo 

Op 24 november 2011 werd een Requiemmis opgedragen in de kerk van Gulberg, Lahore. Fr. Clarence Hayat was de hoofdcelebrant.

Op deze herdenkingsmis waren ook Bisschop Sebastiaan Shaw o.f.m.,priesters, zusters, broeders, catechisten en leken aanwezig om met deze Requiemmis de betekenis van onze geliefde broeders Jan Bosco en Agnelo aan te tonen. 

Voor deze gelegenheid hield Fr. Henry Paul o.f.m.cap. een mooie en treffende homilie. Hij vermeldde dat beide medebroeders ,Jan Bosco en Agnelo, ware zonen van onze Serafijnse Vader Franciscus van Assisi waren omdat Br. Jan Bosco zijn eeuwige rust vond op 17 september 2011, het feest van de stigmata van St. Franciscus, en Br. Agnelo ging naar zijn eeuwige rust op 4 oktober, het feest van de transitus is van St. Franciscus van Assisi. Het was zeker en vast geen toeval dat deze datums samenvallen met een goddelijk plan voor hen.

Daarom toont hun dood aan dat zij als kapucijn zeer in beslag genomen waren door en toegewijd waren aan de franciscaanse levensweg. Boven alles was Jan Bosco een groot pastoor, een onvermoeibaar missionaris, vurig in zijn catechese en een man van gebed. Zo beleefde hij op een effectieve en indrukwekkende wijze in zijn omgaan en spreken de evangelische levensweg waar hij ook kwam. Wanneer wij over Agnelo spreken, dan was dat de man van de lach en van de eenvoud. Een bewogen pastoor en een enthousiast missionaris, een vurige professor en een man van gebed. Tot op heden zijn beiden grote symbolen op onze levensweg als kapucijn. Zij hebben een leven geleid in overeenstemming met de voetstappen van Jezus Christus en naar het voorbeeld van St. Franciscus van Assisi. 

Op het einde van de eucharistie gaf bisschop Sebastiaan Shaw, de apostolische administrator van het aartsbisdom van Lahore, ter dezer gelegenheid zijn dierbare herinneringen. Allereerst drukte hij zijn diep en welgemeend medeleven uit aan de Kapucijnengemeenschap en de andere gelovigen bij het overlijden van deze twee grote missionarissen, Fr. Jan Bosco en Fr. Agnelo.

Hij zei dat beiden de kerk in Pakistan getrouw en verbazingwekkend gediend hadden.     Beiden zijn omwille van hun werkzaamheid iconen geworden en bakens van geloof, liefde en hoop voor ieder van ons om zo het slijk der aarde en het licht der wereld te zijn.  

Verder zei hij dat Jan Bosco in heel Pakistan gekend is voor zijn pastoraal werk en Agnello over heel het land voor zijn pastoraal en zijn werk in de opleiding. Wij bidden dat hun zielen voor altijd in vrede mogen rusten en dat God de Heer hen een eeuwigdurende beloning zou schenken. Daarna bedankte Fr. Clarence Hayat,vice-provinciaal, bisschop Sebastiaan, de priesters, seminaristen, broeders, zusters, catechisten en al de gelovigen voor de kostbare tijd die ze hebben willen besteden aan de nagedachtenis van onze overleden medebroeders Jan Bosco en Agnelo. God zegene u allen! 

Fr. Shahzada Khurram

De oudste kapucijn van onze vlaamse provincie is heen-gegaan in de ouderdom van 92 jaar. Twee jaar woonde hij in Herentals in stilte en onbekommerd. Maar wie zijn levensloop kende, wist, hoe vruchtbaar zijn leven is geweest. Hij werd geboren in Buggenhout, studeerde in Aalst en werd priester gewijd in 1947. Daarna werd hij leraar in Aalst en kwam daarna naar Herentals, waar hij proost werd van Jado, de Koordragers en de Missienaaikrans. Daarna werd hij vijf maal gardiaan in Boom, Antwerpen en Aalst. Intussen werd hem vanuit Rome opgedragen om de konstiruties van de Zusters Kapucienessen in Antwerpen te herzien. In die tijd was hij ook prooSt van de jeugdclub "De Lange Wapper". In 1973 werd hij onderpastoor in Aalst en van 1979 tot 1990 was hij er pastoor. Van 1990 tot 2000 was hij aalmoezenier in het O.L.Vrouw ziekenhuis te Aalst. Van 2000 verbleef hij in ons klooster te Aalst waaruit hij elke dag ging mislezen bij de zusters van Gijzegem in Aalst. Tevens had hij een sterk bezochte biechtstoel in de paterskerk. In 2009 verhuisde hij naar Herenrals waar hij overleed in de gezegende ouderdom van 92 jaar. De laatste jaren van zijn leven was het stil geworden rondom hem. Hij drong zich niet op, maar bad veel in stilte. Onze gebedsmomenten woonde hij allemaal bij en wist af en toe er nadruk op te leggen. Veel praten deed hij niet. Af en toe kwam het verleden nog eens boven. We behouden een mooie herinnering aan hem. Hij was klein maar dapper, eenvoudig en stipt. We behouden bewondering voor hem die ons in stilte is voorgegaan. Moge onze Heilige Vader Franciskus hem opnemen bij al zijn medebroeders die hem zijn voorgegaan.

Br. Adri Geerrs, provinciaal van de Vlaams Kapucijnen.
Zijn medebroeders van Herentals.

Zijn dierbare familie Bruggeman en Luypaert.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Uit VOX Minorum  jg. 65, nr. 4 oktober-december 2011

Pater Laurent Bruggeman

In de Heer ontslapen in het A.Z. Sint-Elisabeth te Herentals op zaterdag 1 oktober 2011 gesterkt door het Sacrament van de zieken. Wij namen afscheid van Pater Laurent tijdens de verrijzenisliturgie in de parochiekerk St. Antonius (Paterskerk)

De oudste kapucijn van onze Vlaamse provincie is heen­gegaan in de ouderdom van 92 jaar. Twee jaar woonde hij in Herentals in stilte en onbekommerd. Maar wie zijn levensloop kende, wist, hoe vruchtbaar zijn leven is geweest. Hij werd geboren in Buggenhout, studeerde in Aalst en werd priester gewijd in 1947. Daarna werd hij leraar in Aalst en kwam daarna naar Herentals, waar hij proost werd van Jado, de Koordragers en de Missienaaikrans. Daarna werd hij vijf maal gardiaan in Boom, Antwerpen en Aalst. Intussen werd hem vanuit Rome opgedragen om de konstituties van de Zusters Kapucienessen in Antwerpen te herzien. In die tijd was hij ook proost van de jeugdclub "De Lange Wapper". In 1973 werd hij onderpastoor in Aalst en van 1979 tot 1990 was hij er pastoor. Van 1990 tot 2000 was hij aalmoezenier in het O.L.Vrouw ziekenhuis te Aalst. Van 2000 verbleef hij in ons klooster te Aalst waaruit hij elke dag ging mislezen bij de zusters van Gijzegem in Aalst. Tevens had hij een sterk bezochte biechtstoel in de paterskerk. In 2009 verhuisde hij naar Herentals waar hij overleed in de gezegende ouderdom van 92 jaar.

De laatste jaren van zijn leven was het stil geworden rondom hem. Hij drong zich niet op, maar bad veel in stilte. Onze gebedsmomenten woonde hij allemaal bij en wist af en toe er nadruk op te leggen. Veel praten deed hij niet. Af en toe kwam het verleden nog eens boven.

We behouden een mooie herinnering aan hem. Hij was klein maar dapper, eenvoudig en stipt. We behouden bewondering voor hem die ons in stilte is voorgegaan. Moge onze Heilige Vader Franciskus hem opnemen bij al zijn medebroeders die hem zijn voorgegaan.

Homilie in de afscheidsviering van Laurent Bruggeman (Jozef Teuns) 

Op dit ogenblik liggen twee van onze medebroeders ‘boven aarde’, zoals we dat zeggen.

Pater Fil Van der Steen dragen we aanstaande dinsdag naar zijn eeuwige rustplaats en pater Laurent Bruggeman begraven we vandaag.

Hij was op vandaag de oudste medebroeder kapucijn.

De laatste twee jaar van zijn leven bracht hij in gebed en stille rust door hier in Herentals. Wie hem gekeend heeft, weet dat hij zijn hele leven bruiste van inzet en activiteiten. Als jonge pater zette hij zich in voor de jeugd: voor de ‘koorddragers en de JADO hier in Herentals, voor de jeugdclub ‘De lange Wapper’ in Antwerpen. Hij preekt veel volksmissies en retraites en hij begeleidde de zuster kapucinessen in Antwerpen.

Hij was vijfmaal gardiaan in een van onze kloosters. Hij was onderpastoor en 11 jaar pastoor in Aalst, en daarna nog 10 jaar aalmoezenier in het O.L.Vrouw-ziekenhuis in Aalst. Zoals daarstraks gezegd bracht hij de laatste twee jaar van zijn leven hier bij ons in Herentals door. Die stonden in het teken van wat we zojuist zongen: ‘Zo vriendelijk en veilig als het licht, zo is mijn God. Ik zoek zijn aangezicht.’

Het verhaal van de Emmaüsgangers dat we zojuist lazen, is als het verhaal van Laurents reis doorheen het leven. Wel heeft hij nooit de neiging gevoeld om weg te trekken omdat weinig herkend werd van ons oude vertrouwde geloof. Neen, hij zette door samen met zijn medebroeders, die ons een aantrekkelijk geloof hebben voorgeleefd.

We danken hem omdat hij ons is voorgegaan met zorg en noeste inzet.

Zoals de Emmaüsgangers zijn wij nu samen met hem onderweg als mensen met overtuiging.

Zijn stille aanwezigheid onder ons werd af en toe verbroken door zijn krachtige stem die vele jaren heeft weerklonken toen hij predikant was van missies en retraites. Ze herinnert ons aan wie hij geweest is en zal in onze herinnering blijven leven.

Hij werd geboren te Wiekevorst op 20 september 1936, trad in op 11 september 1956 en werd priester gewijd op 17 juli 1963. Van 1964 tot 2000 was hij missionaris in Pakistan. Hij overleed in het Sint-Elisabethziekenhuis te Herentals op 4 oktober 2011.

Fil, geboren in een diep christelijk gezin, was van jongsaf iemand die graag gezien was en al vroeg anderen aantrok door zijn aangenaam karakter. Hij was intelligent en de eenvoud zelf, positief ingesteld en opgewekt, kon plagen zonder kwetsen en had altijd een gevat antwoord klaar. Hij was innerlijk vrij maar wist wat zelfdiscipline was. Hij was diep gelovig en beleefde dit intens. In 1956 trad hij in bij de kapucijnen. Na zijn priesterwijding volgden er drie jaar kerkelijk recht in Rome en daarna vertrok hij als missionaris naar Pakistan. Met hart en ziel heeft hij zich ingezet voor de christelijke, meestal zeer arme, bevolking. Maar zijn medebroeders vroegen hem ook om gedurende 8 jaar hun algemene overste te zijn. En hij werd belast met de vorming van jonge medebroeders. Een taak die hij samen met zijn medebroeder en klasgenoot Norbert, vele jaren uitstekend vervulde. Ook om zijn recollecties en retraites voor priesters en religieuzen werd hij erg gewaardeerd. In het jaar 2000 nam hij de niet eenvoudige beslissing om naar België terug te keren. Hij moest veel mensen achterlaten die hem ter harte gingen. Maar hij was van mening dat de tijd gekomen was. Bovendien hoopte hij zich in België nog nuttig te kunnen maken in de pastoraal. Of hem dat gelukt is! Overal waar hij kwam, was hij graag gezien en werd hij gewaardeerd. Héél graag deed hij dienst in Scherpenheuvel. Niet alleen had hij zelf een grote verering voor Onze Lieve Vrouw van Scherpenheuvel, maar daar samen met de mensen bidden, naar hen luisteren, hen de sacramenten toedienen en hen bemoedigen, hij deed het zielsgraag. Zijn gezondheid liet het echter niet altijd toe. En bovendien deed de eigen broederschap ook meer en meer beroep op hem. Zo werd hij drie jaar geleden in het bestuur gekozen en werd hij in de gemeenschap van Herentals de goede gardiaan die vader, moeder en broeder was van iedereen.

Met zijn heengaan verliezen we een medebroeder met een scherpe geest en een grote wijsheid. Een medebroeder met een grote empathie bij wie mensen echt thuis konden komen, die mensen op een diepe wijze kon beluisteren en verstaan en hen in respect levengevende woorden kon aanreiken. Een medebroeder met een grote mildheid en diepe bekommernis, een medebroeder die altijd voor ogen had wat echt belangrijk is. Een medebroeder met een grote dankbare liefde voor zijn ouders en zijn hele familie. Met ieder van hen was hij begaan.

Zijn plots heengaan doet veel pijn. Maar samen met de pijn om zijn heengaan is er ook diepe dankbaarheid omdat hij in ons midden was. En we weten in gelovig vertrouwen dat hij leven mag in de vreugde van zijn Heer en dat Franciscus hem met blijdschap zal begroet hebben als een echte broer van hem.

Zijn medebroeders van de Vlaamse provincie en bijzonder zijn medebroeders van Herentals.

Zijn dierbare familie Van der Steen en Lambaerts

Uit VOX Minorum  jg. 65, nr. 4 oktober-december 2011

Homilie bij het afscheid van Fil Van der Steen 

Op het feest van Franciscus, op 4 oktober stierf onze medebroeder Fil. In het ziekenhuis waarnaar hij enkele dagen voordien in de late avond was gegaan om zijn oudste medebroeder een laatste broederdienst te bewijzen.

De verslagenheid en het ongeloof waren ongemeen groot bij allen die op een of andere manier een band hadden met Fil: zijn medebroeders, zijn familie, de vele vrienden en kennissen in Wiekevorst, in Scherpenheuvel, in Pakistan en op vele plaatsen.

We zullen Fil immers erg missen. Het maakte immers een verschil uit of Fil er bij was of niet. Hij was heel persoonlijk, heel authentiek, hij was niet alleen heel verstandig maar ook wijs en realistisch en bovendien heel eenvoudig. Hij was diep gelovig, een aanstekelijke religieus en een echte mindere broeder van Franciscus.

Bovendien was hij ‘een mens om van te houden’, een mens om graag te zien. Fil was opgewekt, had een humor vol fijne en milde mensenkennis en had als geen ander steeds uiterst snel een gevat maar nooit kwetsend antwoord klaar. Hij voelde mensen diep aan, kon goed luisteren en ook goede woorden spreken.

De humor vol fijne mensenkennis en de gevatte antwoorden gingen samen met een diepe levensernst. Nl die echte levensernst die oog heeft voor wat uiteindelijk belangrijk is in het leven en die geen compromissen maakt op wezenlijke zaken. En van daaruit ook andere zaken kan relativeren.

Hij maakte geen compromissen voor zichzelf in het beleven van zijn religieus leven als kapucijn. Hij was een vrije medebroeder die zich heel wat discipline oplegde.

Het is niet mijn bedoeling van Fil, Agnello, hier te idealiseren. En hijzelf besefte beter dan wie ook dat hij zijn begrenzingen en tekorten had, hij stond immers heel eerlijk in het leven. Wel moet ik gewoon in alle eerlijkheid zeggen dat toen ik de tekst over de ‘ideale mindere broeder ‘ las (eerste lezing) ik moest vaststellen dat veel van wat genoemd wordt herkenbaar is in Fil.

-Het geloof van br. Bernard en de vrijheid tegenover alle bezit.

-de eenvoud

-de hoffelijkheid en welwillendheid

-een innemende wijze van optreden

-gezond verstand en realiteitszin

-een biddend leven

- het geduld ( al kon hij soms door vermoeidheid en ziekte soms eens korter zijn)

- een leven vanuit een brandende liefde

Hetzelfde kan ik zeggen voor de zaligsprekingen uit het evangelie dat we zojuist hoorden. En ik zou er nog een andere spiegel aan kunnen toevoegen. nl. Wat de Galatenbrief (5, 23-25) de vruchten van de Geest noemt: liefde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtheid, ingetogenheid

Van dat alles heeft zijn familie mogen genieten. Fil was zich goed bewust dat hij héél veel van zijn diep gelovige en ingoede ouders had meegekregen. Hij was zijn ouders, zijn broers en zus en zijn familie heel dankbaar en was nauw betrokken op hun wel en wee.

Van dat alles hebben zijn medebroeders en de christenen in Pakistan mogen genieten. Na zijn priesterwijding en nog drie jaar studie in Rome, vertrok hij immers naar Pakistan. Met hart en ziel is hij missionaris geweest met een grote liefde voor de eenvoudige, vaak arme, christenen. Maar zijn medebroeders in Pakistan deden ook beroep op hem om hun overste te zijn en ook in de vorming van jonge medebroeders had men hem nodig. Ook vandaag blijven alle medebroeders die hem in de vorming hadden als rector, geestelijke leider of mentor, met veel dankbaarheid over hem spreken.

Na zijn terugkeer uit Pakistan in het jaar 2000, na 33 jaar missionarisleven, hebben hier heel veel mensen van zijn persoon en inzet mogen genieten. Allereerst zijn medebroeders, hier in Herentals en in de provincie, maar ook de vele mensen die hij via zijn pastoraal engagement ontmoette. In dat engagement had Scherpenheuvel in zijn hart een speciale plaats. Maar hij sprong ook graag bij in parochies en religieuze gemeenschappen om retraites en recollecties te geven, in de mate dat zijn gezondheid dat toeliet. Die liet het soms heel erg afweten.

Beste medebroeders, familie en vrienden,

Moest Fil nu nog kunnen tussenkomen, dan zou hij zeggen dat ik al meer dan genoeg over hem gesproken heb en zou hij zeggen dat het in een gelovig afscheid nemen ook over dat gelovig perspectief gaat waarin wij mogen leven en hij daadwerkelijk leefde.

Inderdaad , ons samenzijn hier is geen horizontaal ‘besloten’ samenzijn, gericht op de overledene.

Het leven zelf van onze medebroeder getuigde van een geloof dat in alles wat goed is tussen mensen, in alle zorgen en liefhebben en inzet, iets oplicht en doorstroomt van een liefde die groter is dan wijzelf, van Gods liefde

En met hem durven we geloven dat wij doorheen de dood God mogen tegemoet gaan en ontmoeten op een wijze waarvan wij geen voorstelling hebben en in Gods liefde mogen leven. Wij mogen geloven dat Fil doorheen de dood ook zijn lieve ouders en broers en zoveel lieve mensen zal ontmoeten.

Samen met het gemis dat we voelen, mogen we dankbare mensen zijn omdat we zoals onze medebroeder Fil mogen leven in dit dubbele gelovige vertrouwen dat in de eerste Johannesbrief is verwoord: Enerzijds: nu reeds zijn wij kinderen van God. (wat een reden tot respect voor iedere mens!) en anderzijds: wat we zullen zijn is nog niet geopenbaard, maar….we zullen God zien zoals Hij is. En Hij zal ons laten leven in zijn liefde.

Laten we in dit rijke geloof verder vieren en bidden.

Herdenkingsmis voor onze medebroeders, Jan Bosco en Agnelo 

Op 24 november 2011 werd een Requiemmis opgedragen in de kerk van Gulberg, Lahore. Fr. Clarence Hayat was de hoofdcelebrant.

Op deze herdenkingsmis waren ook Bisschop Sebastiaan Shaw o.f.m.,priesters, zusters, broeders, catechisten en leken aanwezig om met deze Requiemmis de betekenis van onze geliefde broeders Jan Bosco en Agnelo aan te tonen. 

Voor deze gelegenheid hield Fr. Henry Paul o.f.m.cap. een mooie en treffende homilie. Hij vermeldde dat beide medebroeders ,Jan Bosco en Agnelo, ware zonen van onze Serafijnse Vader Franciscus van Assisi waren omdat Br. Jan Bosco zijn eeuwige rust vond op 17 september 2011, het feest van de stigmata van St. Franciscus, en Br. Agnelo ging naar zijn eeuwige rust op 4 oktober, het feest van de transitus is van St. Franciscus van Assisi. Het was zeker en vast geen toeval dat deze datums samenvallen met een goddelijk plan voor hen.  

Daarom toont hun dood aan dat zij als kapucijn zeer in beslag genomen waren door en toegewijd waren aan de franciscaanse levensweg. Boven alles was Jan Bosco een groot pastoor, een onvermoeibaar missionaris, vurig in zijn catechese en een man van gebed. Zo beleefde hij op een effectieve en indrukwekkende wijze in zijn omgaan en spreken de evangelische levensweg waar hij ook kwam. Wanneer wij over Agnelo spreken, dan was dat de man van de lach en van de eenvoud. Een bewogen pastoor en een enthousiast missionaris, een vurige professor en een man van gebed. Tot op heden zijn beiden grote symbolen op onze levensweg als kapucijn. Zij hebben een leven geleid in overeenstemming met de voetstappen van Jezus Christus en naar het voorbeeld van St. Franciscus van Assisi. 

Op het einde van de eucharistie gaf bisschop Sebastiaan Shaw, de apostolische administrator van het aartsbisdom van Lahore, ter dezer gelegenheid zijn dierbare herinneringen. Allereerst drukte hij zijn diep en welgemeend medeleven uit aan de Kapucijnengemeenschap en de andere gelovigen bij het overlijden van deze twee grote missionarissen, Fr. Jan Bosco en Fr. Agnelo.

Hij zei dat beiden de kerk in Pakistan getrouw en verbazingwekkend gediend hadden.     Beiden zijn omwille van hun werkzaamheid iconen geworden en bakens van geloof, liefde en hoop voor ieder van ons om zo het slijk der aarde en het licht der wereld te zijn.  

Verder zei hij dat Jan Bosco in heel Pakistan gekend is voor zijn pastoraal werk en Agnello over heel het land voor zijn pastoraal en zijn werk in de opleiding. Wij bidden dat hun zielen voor altijd in vrede mogen rusten en dat God de Heer hen een eeuwigdurende beloning zou schenken. Daarna bedankte Fr. Clarence Hayat,vice-provinciaal, bisschop Sebastiaan, de priesters, seminaristen, broeders, zusters, catechisten en al de gelovigen voor de kostbare tijd die ze hebben willen besteden aan de nagedachtenis van onze overleden medebroeders Jan Bosco en Agnelo. God zegene u allen! 

Fr. Shahzada Khurram

Bob Monsecour

Geboren  te Melle op 5 - 11 - 1931
in de orde getreden in 1952
Priester gewijd  in 1959
In de Heer ontslapen in het AZ Sint-Elisabeth te Herentals op 9 - 12 - 2011

En pater Bob vertelde…. heel dikwijls!

“Ik was 8 jaar oudste van vier kinderen, toen vader plots stierf. Drama!... En plots was bij mij het idee: Ik wil priester worden.” Het idee bleef… zou het Pater Damiaan zijn? Nee, het is St.-Franciscus geworden.Maar wel bleef de missiegedachte. Niet zelf naar een missieland. Maar hier ten lande zorgen voor méér dan 80 Kongo- en Pakistan missionarissen. "Missie - expo".
Een loodzware karwei die hij 20 jaar klaarde met enkele medebroeders over heel Vlaanderen. Missie-aktie en missie-predicatie, In 1982 stopt missie-expo! Bob wordt gevraagd en stapt heel enthousiast in de pastoraal Kermis en Voyageurs. "Eerst helpen, dan preken!", is de leuze van Bob. Hij zet zich helemaal in, meer dan 100 % zelfs. Hoe moeilijker, hoe meer inzet en vooral doorzetting van hem. Bob is er als 'r moeilijk is en Bob is er als 'r plezant is! Heel evenwichtig dus. Zijn ziek zijn ... Ik voel me stilaan sterven! ...

 En toch blijft hij nog bewonderenswaardig voortdoen.
En na de eerste cherno-kuur komt hij danken ....
Dankbaar dat ik tot mijn 80 jaar heb mogen werken.
Nog dieper dankbaar. Ik heb in die dertig jaren zoveel ,mensen kunnen helpen en blij maken ...
Maar ook moetik zeggen dat ik zelf enorm deugd beleefde aan wat ik mocht doen.

We hebben zoveel plezier gehad en gelachen!
Bedankt, Voyageurs!

Lieve Vrouw, Patrones van de Voyageurs, wilt gij nu met hem Kerstmis vieren en hem "thuis" brengen.  

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Uit VOX Minorum  jg. 65, nr. 4 oktober-december 2011

Getuigenis van Omer Homez, gewezen aalmoezenier .

Pater Bob.

Nummerplaat van zijn auto : PBF
Afkorting van Pater Bob Franciscus.
Gekozen voor de spiritualiteit van Franciscus, Minderbroeder Capucijn. : het werd zijn levenswijze onuitgesproken als vanzelfsprekend.

Zijn cabine bijvoorbeeld, zijn - zou je zeggen - eeuwenoude constructam. Zonder verwarming, zonder frigo, zonder hedendaags comfort.
Sober maar stevig.
Het moest wel zoals Bob manoeuvreerde handig en vol snelheid doorheen het hedendaagse verkeer.
Zijn jaren ervaring met de camion van de missietentoonstelling was daar niet vreemd aan. Soms vol heimwee kon hij over die vruchtbare periode van zijn leven vertellen.
Maar voor ons was hij : pater Bob.
Het zijn misschien maar details maar zo veel betekenend.
De man van de megafoon op de bedevaarten iedereen oproepend naar de vieringen, de kaarskensprocessie, de kruisweg en andere activiteiten te komen.
Bedevaarten zo vol betekenis : daar waar de Voyageurs veilig waren, om mekaar te ontmoeten, om uitstappen te doen, - waar de aalmoezeniers familie na familie konden bezoeken, waar Bob altijd een verrassing had voor de kinderen: pannenkoeken, knutselen. Een verademing waar pater Bob echt van hield.
En voor en na de bedevaarten nam Bob altijd de route langs de gotische kathedralen. Om die te bewonderen, er over te vertellen, documentatie te verzamelen en er enthousiast over te vertellen.

En Bob onderweg naar de families: gaan dopen, huwelijken inzegenen, voorgaan op begrafenissen. En vol overtuiging, beroep doende op een prerogatief van het Vaticaan in een viering het vormsel toedienen. Bob vertelde graag over zijn vieringen, over zijn preken waar hij soms stoute dingen vertelde. Stout in de zin van trouw het 2e Vaticaanse concilie volgend

Hij was diep overtuigd van de waarde van de lekengelovigen, gedoopt tot het priesterschap van het volk Gods.
Bob was een familiemens. Op bezoek gaan wanneer het efkens kon. Af en toe nodigde hij Trees, zijn zuster, uit om mee te gaan op een Voyageursbedevaart. Blij zijnde met de zorg die zij hem kon geven.
Had hij geen zwakheden? Geen ambetante, zoals we allemaal wisten dat organiseren niet zijn sterkste kant was. Of af en toe het uur uit het oog verliezend.
Of zijn enige zwakte tegenover de sobere spiritualiteit kon je Bob altijd verleiden met een stukje taart, een lekker ijsje.

Pater Bob,

We zullen het missen als hij ons Voyageurs toesprak met 'lieve kinderen' vertellend over de tedere God
We zullen het missen zijn dagelijks bezoekje aan het nieuwe terrein van Herentals.
We zullen het missen die consequente sobere hartelijke Bob.
Zouden zijn medekloosterlingen ooit beseft hebben hoe rijk, hoe schoon zijn verbondenheid was met de wereld van de Voyageurs en Manoesjen en de weinige Roms die hij ontmoette.
En vooral hoe wederzijds dit was.
Aalmoezenier Bob, je waart er klaar voor om te sterven, je toe te vertrouwen aan die tedere lieve God.
En we zullen het missen als je vooral op het einde van de viering aan Fien kon vragen: zing nog eens tot Maria, onze lieve moeder.

Bob, tot ziens 

Getuigenis van Kim Janssens (Trekhaak)
 

Pater Bob heeft kerst in de hemel gevierd.

R.I.P Bob Monsecour, Herentals, 9 december 2011

" Kerstmis vier ik hierboven, maar ik zal aan jullie denken. Ik ben veel te moe nu." Dat waren enkele van Bobs laatste woorden voor hij stierf op 9 december.
Ik ben zo blij dat we afgelopen september onze pater Bob nog hebben kunnen vieren in Aalst! Het leek er die dag even op dat hij niet zou opdagen. Na een telefoontje met hem, bleek dat hij op een ander adres in Aalst was toegekomen. De Voyageurs die op dat adres wonen hebben hem dan naar ons feest geleid, net op tijd.

Op die dag heeft Bob zichtbaar genoten van de vele geschenken en de liefdevolle aandacht die hij kreeg van de aanwezige woonwagenbewoners. Hij heeft ook nog een paar van zijn typische moppen verteld.

Bob was een warme man die zijn leven in teken stelde van de woonwagenmensen. Hij kwam op voor hun rechten en verdedigde hen altijd tegenover iemand die kwaad over hen sprak. Tijdens de oefeningen van de mediatraining van Ons Leven, zag je de boosheid op zijn gezicht als hij moest spelen dat hij bij een burgemeester het recht op wonen op wielen moest verdedigen.

Hij had ook altijd zoveel verhalen over zijn bezoeken aan woonwagenbewoners. Hij kwam overal en bij iedereen. Hij was erg geliefd bij velen! Iedereen heeft wel een bijzondere herinnering aan hem. Bob het ga je goed!

Daarom wilt De Trekhaak de herinnering aan pater Bob warm houden. We vragen jullie dan ook om de mooie momenten, foto's of verhalen over Bob naar De Trekhaak te sturen. Dan kan iedereen er over lezen en nog eens aan deze bijzonder mooie man denken! Het zal Bob hierboven doen glimlachen.

Stuur je allermooiste herinneringen (foto's of tekstjes) over pater Bob op naar De Trekhaak, Vooruitgangstraat 323/4, 1030 Brussel

trekhaak@minderhedenforum.be

of bel ze door naar Kim: 02/204 07 89 of 0496/38 24 83

Kim Janssens

Daniël Supply

Geboren  te Staden op 3 - 12 - 1932
in de orde getreden in 1952
Priester gewijd  in 1960
Hij stierf na een moedig gedragen ziekte in de
palliatieve afdeling van het Sint-Augustinusziekenuis (Wilrijk) op 3 januari 2012

Enkele weken voor zijn overlijden schreef Daniël de volgende woorden:

Ik dank de Heer voor de vele gaven en talenten die Hij mij gegeven heeft.
Eerst en vooral dank ik de grote gaven van het leven.
Hij heeft me een rijk en goedgevuld leven geschonken.
Ik dank voor de gaven van mijn ontelbare priester- en zusterstudenten in Pakistan.
Ze liggen me nauw aan het hart.
Dank aan de vele vrienden in Pakistan, priesters, zusters en leken. Ze hebben mijn missionarisleven vorm en inhoud gegeven.
Dank aan de Kapucijnengemeenschap in Pakistan, door wie ik me gedragen voelde.
Dank aan de confraters van de Vlaamse Kapucijnenprovincie, die me steeds gesteund hebben en een aanmoediging geweest zijn in moeilijke dagen.
Dank aan mijn familie en vele vrienden die me dikwijls bezocht en opgebeurd hebben in de laatste maanden.
De samenvatting van mijn leven is “dankbaarheid”. “De Heer geeft, de Heer neemt, gezegend zij de naam van de Heer.” (Job 1,21).

Levensschets

Daniël Suply werd geboren te Staden op 3 december 1932 als zoon van Camiel Suply en Magdalena Verscheuren. Na zijn middelbare studies aan het St- Laurentiuscol1ege te Aalst treedt hij in bij de Minderbroeders Kapucijnen op 15
september 1952. Na het noviciaat studeert hij 3 jaar filosofie te Brugge en 4 jaar theologie te Izegem. Op 12 juli 1959 wordt hij priester gewijd. Op 28 november 1960 vertrekt hij als missionaris naar Pakistan.

Na zijn aankomst te Lahore wordt hij te Sialkot Canti. geplaatst om onder de leiding van P. Prudent Vandomme Punjabi te leren. P. Benno Van Doninck begeleidt hem daarna bij zijn eerste pastorale opdracht te Pasrur (l juli 1961).
Daar krijgt hij de zorg over meer dan 200 dorpen. Samen met P. Diëgo Van Schuylenbergh bouwt hij in 1964 de kerk van Pasrur en een logement voor kinderen van de lagere school. In 1966 bouwt hij te Chawinda de kerk, een huis
voor de catechist en een dispensarium.

In 1965 wordt Chawinda vijf weken lang bezet door het Indiaans leger. De christenen te Chawinda worden ten onrechte beschuldigd van spionage voor India. P. Benno en Daniël blijven op hun post te Pasrur en nemen het op voor de
christenen te Chawinda. Hun aanwezigheid word ten zeerste gewaardeerd.

In 1967 komt hij voor zes maanden op verlof naar België en keert met vier medebroeders missionarissen met de auto terug naar Pakistan. De tocht duurt 35 dagen.

Na zijn terugkeer werkt hij vanaf oktober 1967 samen met P. Stanislas Gonnissen te Hafizabad en vanaf januari 1968 te Narowal samen met P. Emiel Deprez.
Ook hier krijgt hij de zorg over de vele dorpen. In oktober 1969 loopt hij bij een ongeluk een rugletsel op. Hij wordt te Karachi behandeld maar is voortaan niet meer in staat om dorpsbezoeken af te leggen.

In april 1969 verhuist hij naar Jamke Cheema, is er pastor van de parochie, di- recteur van de jongensschool en van het jongenstehuis. Hij werkt er eerst samen met Jan Bosco Vanhove en later met Leopold Evens. Aan de nieuwaangeko-
men missionarissen geeft hij taallessen in Punjabi.

In april 1971 komt hij op verlof naar België en trekt in oktober 1971 naar Oxford om er twee jaar de Islam te bestuderen. Terug in Pakistan in 1973 wordt hij leraar aan het Klein Seminarie te Lahore dat ook seminaristen opneemt uit an-
dere bisdommen. Van 1977 tot 1981 is hij rector van dit Seminarie met 85 seminaristen. Naar de vorming van toekomstige priesters gaat al zijn aandacht en inzet.

In 1981 verhuist Daniël naar de fraterniteit te Kot Lakhpat (Lahore), maar hij blijft zijn lessen geven aan de seminaristen. Meer dan dertig jaar heeft hij deze taak vervuld. In 1983 verhuist hij naar Gulberg (Lahore). Van daaruit geeft hij
les aan het gemeenschappelijk noviciaat van de zusterscongregaties die te Lahore gevestigd zijn. In 1994 komt daar nog een cursus bij voor de jonge zusters uit heel Pakistan, lessen in de noviciaten van de Kapucijnen en de Maryabadzus-
ters.

Les geven was zijn leven, of het nu in het Urdu, het Punjabi of het Engels was.
Tot 2010 gaf hij de vakken Bijbelse geschiedenis, Franciscaanse geschiedenis, geschiedenis van de Islam en theologie van het religieus leven.

Van 1994 tot 2010 is hij gardiaan van de fraterniteit te Gulberg. Van 1989 tot 2010 secretaris van de vice provincie van Pakistan en van 2005 tot 2008 raadslid.

In 2009 vierde hij zijn gouden priesterjubileum, Eén keer in België samen met zijn familie en medebroeders en zeven keer in Pakistan met de eigen Kapucijnengemeenschap en verschillende groepen priesters, seminaristen en zusters.

Op 7 juni 2010 keert hij, na 50 jaar missionarisleven, definitief naar België terug. Hij neemt moedig en met beslistheid de taak van secretaris van de Vlaamse Provincie op zich en wil zich op deze wijze nog dienstbaar maken, tot een
kwaadaardige ziekte zijn krachten begint aan te tasten. Daniël doorstaat de veschillende chemokuren op een heel moedige manier. Hij blijft aanvankelijk onverminderd de dikke boeken van Hans Küng en Armstrong lezen.

Hij hoopt op genezing en is vol waardering voor de goede en deskundige zorgen die hij krijgt in het Sint Augustinusziekenhuis. Tenslotte nemen zijn krachten af, wordt het lezen te vermoeiend en geeft hij zich in volle overgave gewonnen.

Het gedachtenisprentje dat hij zelf opmaakte vat alles samen wat hem dierbaar
was. De samenvatting van mijn leven is "dankbaarheid" besluit hij.

Wij mogen met Daniël God danken voor zijn leven in dienst van de kerk en de
Kapucijnenorde in Pakistan.

Tijdens de afscheidsviering hield onze medebroeder Stan Teuns de volgende homelie

Meersel-Dreef 7 januari 2012

 Telkens als er iemand uit onze familie of uit onze gemeenschap sterft, wordt er bij wijze van spreken aan onze eigen boom geschud. Het is alsof we wakker gemaakt worden, alsof de dood dichterbij komt en ook ons eigen leven treft … en dan staan we stil bij het leven van degene die niet meer bij ons is en van wie we zoveel hielden. Dan overlopen we zijn levensweg en worden door de goede kanten getroffen, want daarvan willen we iets leren. We voelen ons als verloren en achtergelaten en verzetten ons tegen de gedachte dat de dood het definitieve einde zou zijn.

Voor goed voorbij … amen en uit. Dat is voor ons christenen onaanvaardbaar, de dood heeft in ons leven niet het laatste woord. Al zijn we aan tijd en ruimte gebonden, al zijn we aan worden en vergaan, aan komen en verdwijnen gebonden, toch wil ieder van ons in zijn leven iets tot stand brengen dat niet aan de tijd gebonden is. Liefde kan niet aan oud worden of sterven en goedheid bederft niet. Zo kunnen we beleven dat liefde sterker is dan de dood. Want leven is liefhebben. Alleen dat is belangrijk en blijvend. En het delen van dat leven en van die liefde gaat door, op een andere wijze, op aarde en door de dood heen.

Dat zien wij ook in het leven van onze medebroeder Daniël. Op 3 december was hij 79 jaar geworden, na een vruchtbaar missionarisleven van 50 jaar in de jonge kerk van het bisdom Lahore in Pakistan.

Een Vlaamse medebroeder aan wie hij ooit geprobeerd heeft het Punjabi bij te brengen vat zijn missionarisleven als volgt samen:

Daniël was trouw en volhardend in al wat hij deed.

Hij was een man van gebed zonder veel lawaai.

Hij was jarenlang biechtvader van zusters.

Hij zette zich totaal in bij zijn lesgeven.

Hij bereidde zijn lessen altijd goed voor en hij was behulpzaam voor zwakkere studenten.

Hij had de gave van de taal, een gave die hij gebruikte ten goede van zijn studenten en van zijn ander apostolaat.

Hij genoot van het leven, van recreaties, vieringen, reizen, familiebezoek.

Daniël had van God, zoals hij zelf getuigt, vele gaven en talenten gekregen. En hij heeft er mee gewoekerd. Maar als wij ons de vraag stellen: waar gaat het nu eigenlijk om in het leven van een mens, dan is het niet belangrijk of we veel of weinig talenten ontvangen hebben, of we succes in het leven gehad hebben of tegenslag of we naam gemaakt hebben of naamloos geleefd hebben. De waardeschaal van het evangelie is anders dan de waardeschaal, die onder mensen gewoonlijk gehanteerd wordt. Daarom zal de kernvraag zijn: wat heb je voor elkaar overgehad, wat heb je voor anderen betekend? Heb je alleen maar aan jezelf gedacht, of stond je voor iedereen klaar, die gevraagd of ongevraagd, op jou rekende?

De beantwoording van die vraag, de beantwoording met ons leven is beslissend voor Gods oordeel over ons leven. Beslissend maar óók bemoedigend, want velen zullen tot hun verwondering ontdekken hoezeer ook de kleinste attenties gewaardeerd worden. Niets zal waardeloos blijken als de liefde er hoe dan ook mee gemoeid is.

Ik ben er van overtuigd dat u het allen met mij eens bent dat wij tegen deze achtergrond met ere afscheid mogen nemen van onze medebroeder Daniël. Zijn talenten heeft hij ten dienste gesteld van de kerk en de kapucijnenorde in Pakistan, vooral in de vorming. Het waren geen prestaties waarmee je de media haalt, tenzij in een programma over gewone mensen. Met verwondering kijken we naar hem. Hij riep sympathie op door zijn vriendelijkheid en echtheid. Ik geloof dat wij hem geen grotere eer kunnen bewijzen dan door dit getuigenis te verstaan, het appèl dat van zijn leven op ons overkomt, ter harte te nemen.

Afscheid nemen van pater Daniël zal echter voor velen zwaar vallen, hier te lande en vooral in Pakistan, hij hoorde er zo vanzelfsprekend erbij. De herinnering aan zijn leven kan dan weldadig zijn en vervuld van dankbaarheid, maar het zal tijd vragen om dit afscheid te verwerken. Het geloof echter, waarin wij hier samenzijn, dat ook zijn geloof was, eerlijk en zonder vertoon, zegt ons wel dat hij niet vergeefs geleefd heeft, dat hij leeft door de dood heen. Dat is het geloof van Pasen, verrijzenisgeloof. In dit geloof mogen wij vertrouwen dat de Heer in de nacht van verleden maandag de hand op zijn schouders gelegd heeft en tot hem gezegd heeft: “Daniël, het is genoeg geweest”.

Tot zijn verwondering zal hij gehoord hebben: “Ik was degene voor wie je altijd klaarstond, Ik was degene die nooit tevergeefs een beroep op jou deed. Ik was degene voor wie je deed, wat niemand weet, kom binnen in mijn vreugde.”

Hoe hij nu leeft, weten wij niet, wij kunnen ons immers niet voorstellen wat God bereid heeft voor degenen, die Hem liefhebben. De psalm van de goede Herder reikt ons beelden, waarin Daniël zich zal thuis voelen. Deze psalm hebben wij nog met hem gebeden de dag voor zijn overlijden. Deze psalm spreekt van gebracht worden in een oase van groen, van zich mogen uitstrekken en rusten aan de rand van het water, van bediend worden door de Heer zelf aan een welvoorziene tafel en de beker gevuld krijgen tot aan de rand. Die eenvoud, die hartelijkheid, die gastvrijheid zullen hem deugd doen, want het zijn kostbare waarden, waarin hij hier geleefd heeft.

Mijn herder is de Heer,

het zal mij nooit aan iets ontbreken.

Hij brengt mij in een oase van groen,

daar strek ik mij uit aan de rand van het water,

daar is het goed rusten.

Ik kom weer tot leven, dan trekken wij verder,

vertrouwde wegen, Hij voor mij uit.

Want God is zijn naam.

Al moet ik het duister in van de dood,

ik ben niet angstig, U bent toch bij me,

onder uw hoede durf ik het aan.

Gij nodigt mij aan uw eigen tafel,

en allen die tegen mij zijn

moeten het aanzien: dat Gij mij bedient,

dat Gij mij zalft, mijn huid en mijn haren,

dat Gij mijn beker vult tot de rand.

Overal komen geluk en genade

mij tegemoet, mijn leven lang.

En altijd kom ik terug in het huis

van de Heer, tot in lengte van dagen.

Daniël, wees voorgoed geborgen in Gods liefde.

Mag ik u dan uitnodigen, voordat wij de voorbeden uitspreken, het even heel stil te maken in u, u te laten opnemen in de stilte van God, waar hij nu voor goed is binnengetreden, en in die stilte, heel dicht bij hem te zijn.

Zoals elk mensenleven is ook dat van hem niet altijd gemakkelijk geweest. Hij kreeg niet altijd de waardering die hij verdiende en dat heeft hem dikwijls pijn gedaan.

Toch was hij fundamenteel een vriendelijke joviale man, die het werk waarvoor hij stond, op zijn manier, gewetensvol vervulde. Hij ergerde zich het meest aan het onverwachte, het nieuwe, aan zaken en gebeurtenissen die hij niet meteen kon plaatsen in zijn vast schema. Wat hij niet voorzien had, botste bij hem blijkbaar op een innerlijke weerstand. Zijn leven, zijn bidden, zijn werken, zijn hobby's, alles lag bij hem in een nogal strakke plooi, waarbij hij zich goed voelde. Wat dat ritme bruuskeerde, bracht hem in de war.

Zo had hij naast zijn werk en zijn bidden ook zijn vaste vrijetijdsbestedingen: zijn dagelijkse wandeling in de tuin, na de middagvaat, liefst met één van zijn verrekijkers, want hij zag zo graag de vliegtuigen van dichterbij. Verder had hij een zwak voor zakhorloges, oude radio- en TV-toestellen, waar hij dan s’ avonds op zijn kamer aan knutselde.

Hoewel hij eerder een huismus was, legde hij heel gemakkelijk contacten. Graag sloeg hij een babbeltje ook met totaal onbekenden: zo leerde hij tal van mensen kennen en werd hij ook door hen gewaardeerd.

Toen de jaren begonnen te wegen, zijn gezondheid stilaan haar eisen stelde, en de reorganisatie van het klooster te Aalst op til was, ging hij naar Herentals. Daar was hij nog een tijd de stipte portier van onze kloosterkerk, maar ook dit ging steeds moeizamer.

In 2006 kwam hij naar `t Pandje. Zijn gezondheid ging zienderogen achteruit. Na een heelkundig ingrijpen, zegde hij op een klaar moment tot een verpleegster: "Het is genoeg geweest." Maar dit "genoeg" heeft nog drie volle jaren geduurd, met ups and downs. Nu is hij echt thuisgekomen bij de Heer voor Wie hij geleefd heeft.

Begrafenispreek voor Br. Jef Dams op 8 maart 2012.

In een mooie tuin stonden rozen, zonnebloemen, gladiolen, madeliefjes en vergeet-mij-nietjes. Op een dag kwam iemand langs, bekeek aandachtig die verschillende bloemen en begon ze te meten: hun hoogte, hun breedte. En dan ging hij weg.

De grote zonnebloem stond zelfbewust op haar hoge stengel en mompelde: "Zo groot en sterk als ik, is er niemand". De roos ergerde zich en zei: "Geen enkele bloem ruikt zo bekoorlijk als ik". De gladiool merkte op: "Wat betekenen toch grootte en geur, het gaat om de kleur".

Het madeliefje en het vergeet-mij-nietje werden nog kleiner, toen ze dit hoorden. Troostend zei het madeliefje: "En toch houden de mensen van ons... Niet zonder reden noemen ze jou: 'vergeet-mij-nietje'. De Schepper gaf aan ieder een eigen kleed. In Zijn ogen zijn wij allemaal mooi."

Wat een waarheid! Wij begraven vaak mensen waarvan wij niets bijzonders kunnen zeggen. Velen hebben Br. Jef slechts hier gekend. Hij was in al zijn beperktheid eenvoudig goed, zeer zeer dankbaar voor wat voor hem gedaan werd. Hij maakte weinig onderscheid tussen mensen: het waren allemaal "Biekes' of "Kameraadjes", zolang hij nog het onderscheid herkende in de klank van de stem. Toen de periode van afasie gekomen was, gebruikte hij de termen willekeurig door elkaar.

Van zijn vierentachtig levensjaren heeft broeder Jef er, als religieus, eenenzestig aan de Heer geschonken. Zoals elk mensenleven is ook dat van hem niet altijd gemakkelijk geweest.

Van nature was hij een vriendelijke joviale man, die het werk waarvoor hij stond, op zijn manier, gewetensvol vervulde. Zijn leven, zijn bidden, zijn werken, zijn hobby's, alles lag bij hem in een nogal strakke plooi, waarbij hij zich goed voelde. Wat dat ritme bruuskeerde bracht hem in de war. Hij ergerde zich aan het onverwachte, dat hij niet meteen kon plaatsen in zijn vast schema. Wat hij niet voorzien had, botste bij hem blijkbaar op een innerlijke weerstand.

Hij was gedurende veel jaren 'refterier, dat is instaan voor het onderhouden van de eetzaal, de tafels klaarzetten... Alles was steeds kraaknet en met minutieuze nauwkeurigheid werden borden op tafel gezet en lepels, vorken en messen er rond gelegd. Alles symmetrisch: één bord telkens op de drie poten van de lange kloostertafels, en twee op het middelpunt tussenin. Zó moest het. En hij ging zelfs keuren vanaf de overzijde van de refter.. Aalst had in die tijd een grote gemeenschap. Er was veel werk te doen. Was het daarom dat hij altijd met haastige stap door de lange gangen schoof?

En toch, onmiddellijk daarna had hij alle tijd om met iemand een`babbel' te slaan, terwijl hij in 'zijn' refter, op één van de muurbanken plaats genomen had.

Ook zijn hobby's pasten rigoureus in zijn vaste tijdschema: zijn dagelijkse wandeling in de tuin, na de middagvaat, liefst met één van zijn verrekijkers, om overvliegende vliegtuigen van dichterbij te zien. S'avonds op zijn kamer prutste hij graag aan oude zakhorloges, radio’s en tv’s.

Op zijn voorkomen was hij zeer zorgzaam: altijd met propere werkschort en schoenen die blonken als een spiegel.

Ofschoon hij eerder een huismus was, kenden en waardeerden hem veel mensen. Dat hij niet altijd de waardering kreeg die hij verdiende, heeft hem dikwijls pijn gedaan_

Toen de jaren begonnen te wegen, zijn gezondheid stilaan haar eisen stelde,en de reorganisatie van het klooster te Aalst op til was, werdt hij overgeplaatst naar Herentals. Daar was hij nog een tijd de portier van onze kloosterkerk, maar ook dit ging steeds moeizamer. Daarom kwam hij in 2006 naar 't Pandje, waar hij onmiddellijk door velen zeer geliefd was. Zijn gezondheid ging echter zienderogen achteruit. Na een heelkundig ingrijpen, zegde hij op een klaar moment tot een verpleegster: "Het is genoeg geweest". Maar dit "genoeg" heeft nog drie volle jaren geduurd, met ups and downs.

Nu is hij echt thuisgekomen bij de Heer voor Wie hij geleefd heeft. Omdat hij in zijn zwakheid toch zo liefdevol was, zal hij gemist worden. Daarom mag vandaag droefheid niet overheersen, maar dankbaarheid omdat God kleinen zoals Br. Jef heeft uitgekozen om zijn liefde zichtbaar te maken.

Dank zij de vele gegevens ontvangen van pater Juliaan.

Brugge, 7 maart 2012

BISDOM BRUGGE

Aan Eerw. Pater Norbert MAERTENS
Overste van de Minderbroeders Kapucijnen
Krekelmotestraat 22, 8870 IZEGEM

Dierbare Pater Norbert en Medebroeders, Achtbare Familie,

Bij het vernemen van het overlijden van Broeder Dionysius Dams - Broeder Jef - bied ik u de betuiging aan van mijn medeleven, alsook de verzekering van mijn gebed.

Ofschoon hij niet gebonden was door kloostergeloften heeft de dierbare overledene in de schoot van de kapucijnengemeenschap van Izegem een diep religieus leven geleid.

In dienst van de kloostergemeenschap en tot ieders voldoening heeft hij zich ook jarenlang met veel zorg gewijd aan een aantal materiële huistaken. Vaak nederige, weinig opvallende bezigheden, maar die wel een belangrijk impact hadden op de levenskwaliteit van de bewoners.

Broeder Jef combineerde eigenschappen die niet zo vanzelfsprekend bij elkaar horen. Enerzijds jovialiteit en gezelligheid, anderzijds een strak, bijna maniakaal vasthouden aan het door hemzelf uitgestippelde dagschema. Iets aparts! Iets wat in de herinnering zal blijven leven van al wie hem gekend heeft.

Wie het leven van Broeder Jef overschouwt, denkt spontaan aan de parabel van de talenten. Zullen bij zijn overgang naar het volle leven ook voor hem de woorden niet hebben weerklonken: 'Uitstekend, goede en betrouwbare knecht. Over weinig was je trouw, over véél meer zal ik je aanstellen. Wees welkom bij het feestmaal van je heer.'

Moge die gedachte voor al wie om zijn heengaan treurt een bron van troost zijn.

+ Jozef DE KESEL
Bisschop van Brugge

Jos was een echte vaderfiguur: een wijs man, iemand die met beide voeten op de grond stond, wars van alle plichtplegingen en niet beducht voor verrassende uitspraken.

Als student kreeg hij de naam van "Vader mee omdat hij zich verantwoordelijk voelde de studenten van de Kempen veilig naar ons college van Aalst te brengen en ze veilig terug thuis te brengen bij tijden van verlof. Het was een vertrouwensnaam die Jos heeft meegedragen zijn leven lang.

Na zijn priesterwijding werd hij benoemd als portier van ons toen druk bezochte klooster op het Vossenplein te Brussel. Hij ontving er zijn vele medebroeders op reis

en bezoekers als een zorgzame vader. Ook bedelaars en sjacheraars waren er welkom. Soms werd hij door hen wel eens op het verkeerde been gezet en dan verantwoordde hij zich met deze uitspraak: Als ge in uw leven niet bedrogen kunt worden, kunt ge ook weinig goed doen.'

In het jaar 1964 werd hij benoemd als gardiaan te Herentals. In die periode moest hij als interimair een medebroeder vervangen als godsdienstleraar op de rijksschool. Hij deed het 17 jaar lang. Al lachend zei Jos: "Een interim van 17 jaar".

Die periode als leraar werd bruusk afgebroken toen hij in 1984 door een spieraandoening werd getroffen, verlamd was en voor de rest van zijn leven in een rolstoel terecht kwam. Het was een lange periode met veel twijfels en zonder hoop, met veel innerlijke strijd. Hij heeft zich recht gehouden door het bezoek van veel mensen, vrienden en kennissen, door hun bemoediging en hun zorg voor hem. 2 maanden voor zijn sterven had Jos blijkbaar de strijd opgegeven ... het ging niet meer. Zachtjes is hij in de Heer ontslapen. We danken de Heer voor dit leven. We weten dat hij nu volledig Gods eigendom is geworden. De Heer geve hem zijn vrede.

Homilie bij de begrafenis van Jos Simons door br. Paul Paternoster, gardiaan

Beste medebroeders, beste familie, vrienden en kennissen van Jos, "de Heer geve u zijn vrede"

Met deze woorden, de Heer geve u zijn vrede leerde Franciscus van Assisi zijn broeders elke preek of -begroeting te beginnen. Ook in moeilijke en droeve omstandigheden moest het gezegd worden omdat het gaat om een vrede die niet van mensen komt, maar om de vrede die alleen God kan geven.

Op het einde van zijn eigen leven voegde Franciscus aan zijn zonnelied een bede toe over de dood:die luidt als volgt;"Wees geprezen mijn Heer om zuster de lichamelijke dood die geen levend mens kan ontvluchten."

Ja, de dood is onomkeerbaar, niemand kan haar ontvluchten, maar wij christen( geloven en leven van de hoop dat door de dood heen het licht zal dagen omwille van de verrijzenis van Christus. Zo zal het ook gebeuren met P. Jos nu we van Hem afscheid moeten nemen.

P Jos was een vaderfiguur: wijs, iemand die met beide voeten op de grond stond wars van alle plichtplegingen. Hij was niet beducht om verrassende uitspraken. Het zat er in van zijn jeugd af. Als student voelde hij zich verantwoordelijk om de studenten uit de kempen veilig op hun bestemming te brengen op ons College te Aalst. Toen kreeg hij al van zijn medestudenten de naam mee van Vader; Het was een vertrouwensnaam omwille van zijn bezorgdheid voor anderen. deze naam werd tot het einde van zijn leven als vertrouwensnaam gebruikt.

Na zijn Priesterwijding in het jaar , werd hij benoemd als portier van ons toen druk bezocht klooster.- te Brussel op het vossenplein. Hij mocht er de vele mede­broeders gastvrij ontvangen Ook bedelaars en sjachaaars waren er welkom. Soms werd hij wel een_s op het verkeerd been gezet en verantwoorde zich dan met woorden."Als ge niet kunt bedrogen worden in het leven, dan zult ge ook niet veel goed doen.-

Vanuit Brussel kwam Jos in het jaar 1964 naar het klooster te Herentals om er gardiaan te worden. In die periode moest hij als interimair een confrater vervangen als godsdienstleraar aan het stedelijk atheneum. Al lachend zei Jos: "een interim die 17 jaar heeft geduurd. Hij heeft er vele vrienden gemaakt leraars die hem tot het einde toe zijn blijven komen bezoeken.

Die periode als leraar werd bruusk afgebroken toen hij in 1984 door een spieraandoening werd getroffen en voor de rest van zijn leven in een rolstoel terecht kwam; het was een lange en zware periode met veel twijfels en weinig hoop. Hij heeft er innerlijk veel onder geleden, maar wist zich toch recht te houden ook dank zij de steun, bemoediging en de zorg van vele mensen. In zijn naam maar ook in de naam van de gemeenschap wil ik daarvoor al die mensen bedanken. In de zorg voor mensen toont de mens zijn grootheid.

Twee maanden voor zijn afsterven had Jos blijkbaar de strijdt opgegeven, het ging niet meer... de levenslust was er uit. Zachtjes is Hij in de Heer ontslapen B.M. Wij blijven hem gedenken, en danken de Heer omdat we weten dat hij nu Gods eigendom is geworden.